Αρχική ΠροτάσειςΟικογενειακά Ταξίδια Tαξιδεύουμε στην Ρόδο

Tαξιδεύουμε στην Ρόδο

από kmir

Tαξιδεύουμε στην ΡόδοΚάθε Παρασκευή με κυριεύει πάντα η ίδια σκέψη: Και τώρα τι κάνουμε; Προσπαθώ να βρω παρέα που θα έχει κάποια καλή ιδέα, αλλά λίγο η πόλη είναι μεγάλη, οι αποστάσεις μακρινές, οι φίλοι δικαιολογούνται: «Δεν έχω πού να αφήσω τα παιδιά», «Θέλω να δω το ‘Πενήντα- Πενήντα’ στην τηλεόραση».

Βέβαια, τον χειμώνα βρέχει, χιονίζει, αλλά έλα όταν αρχίζει να μυρίζει καλοκαίρι, οι τέσσερις τοίχοι με πνίγουν. Σκέψεις για τριήμερο λοιπόν: α) θα πάμε… χμ… Κρήτη…, μεγάλη, β) Πάρος , πολύς κόσμος, αποκλείεται το αυτοκίνητο, δεν θέλω να κάνω διακοπές μέσα σε αυτό, γ) Θεσσαλονίκη, ιδανική αλλά για τον χειμώνα, δ) Χαλκιδική, δεν φτάνει το τριήμερο για να την απολαύσεις. Άρα;

 

Του Παναγιώτη Ντάβου

Πέφτουν τα σχετικά τηλέφωνα για πρόθυμους που θέλουν να ακολουθήσουν, και ραντεβού με το υπόλοιπο πεζικό, τον Ηρακλή, την Ανθή, τον Δημήτρη, την Γιώτα, την Δήμητρα, στο αεροδρόμιο. Δύο ώρες μετά πετάμε για Ρόδο, ένα νησί που 300 μέρες τον χρόνο έχει ηλιοφάνεια.

Επιλογές πάμπολλες για διαμονή, ανάλογα με το βαλάντιο καθενός, από ενοικιαζόμενα δωμάτια έως τις σουίτες του Καζίνο, με προσωπικό μπάτλερ. Με το βανάκι που νοικιάσαμε καταλήγουμε σε ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Σταρόβας, κάναμε τη «δίαιτα» μας στα Μαριτσά, στο διάσημο εστιατόριο με τις θεσσαλονικιώτικες γεύσεις, «Μασασούρας».

Εκεί έλαβε χώρα το γνωστό Ολυμπιακό άθλημα «Γυμναστική στον μάγειρα». Στο τέλος, ο συμπαθής κύριος που έφερε τη λυπητερή, ψέλλισε: «Καλά, βρε παιδιά, τι φάγατε;» «Το κατά δύναμιν.», κι αυτός: «Ε όχι και το κατά δύναμιν, το καταπέτασμα φάγατε».

Σάββατο πρωί, πέρασμα από την τραπεζαρία (φυσικά) και η πρωινήβόλτα με τα πόδια στο Μανδράκι για να πέσουν τα πάκια. Συνέχεια μας έρχονται εικόνες από ταινίες: στην Αύρα, στο παλιό τούρκικο χαμάμ, ο Γιάννης Φέρτης να κυνηγάει την Τζένη Καρέζη.

Φεύγουμε για τις Πεταλούδες, μια μαγευτική καταπράσινη περιοχή χωρίς πεταλούδες όμως, αφού δεν είχε καλοκαιριάσει ακόμα. Λίγα χιλιόμετρα μετά τις πεταλούδες βρίσκεται το χωριό Ψίνθος και η φημισμένη πηγή Φασούλι, ένα ονειρεμένο μέρος με πλατάνια γεμάτο πάπιες, που ξεχωρίζουν από τις κοινές πάπιες γιατί έχουν λειρί. Ένα ποταμάκι κυλάει αργά και μέσα σε αυτό ζει ένα προστατευόμενο είδος ψαριού, το γκιζάνι.

Ο μύθος λέει ότι ο σουλτάνος περνώντας από εκεί έφαγε πολλά φασόλια και πρήστηκε. Ήπιε νερό από την πηγή, ξεπρήστηκε και έτσι βγήκε το όνομα Πηγή Φασούλι. Εκεί υπάρχουν δύο βρύσες που, σύμφωνα με το ίδιο παραμύθι, όποιος πιει νερό από την μια τρελαίνεται και από την άλλη παντρεύεται. Είπαμε να μην το ρισκάρουμε…

Εκεί βρίσκεται η ομώνυμη ταβέρνα, που το φαγητό της είναι ιεροτελεστία. Ταχύτατοι σερβιτόροι απλώνουν στο τραπέζι μελιτζανοσαλάτα χειροποίητη, πεντανόστιμα κεφτεδάκια, φασολάκια λαδερά, αρνάκι καπαμά, κατσικάκι λεμονάτο με πατάτες φούρνου, κόκορα κρασάτο με μακαρονάδα, τηγανιά, παϊδάκια ζουμερά μυρωδάτα, τζατζικάκι, λουκάνικο χωριάτικο, ψωμάκι από καλαμπόκι ζυμωτό και ψημένο στα κάρβουνα. Όρε, μάνα μου, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Κάθε λουκούλλειο γεύμα κλείνει με ταλαγούτες με μέλι, παγωτό καϊμάκι και γιαούρτι με κυδώνι.

Στην επιστροφή περνάμε από το ενυδρείο. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται το ξενοδοχείο των Ρόδων, όπου στεγάζεται το Καζίνο. Να την πάλι η ελληνική ταινία: από τη γωνιά θαρρείς πως ξεπροβάλλει ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και ρωτάει τον Λάμπρο Κωνσταντάρα: «Την Χούφτωσες;» «Χούφτωσ’ την, Χούφτωσ’ την».

Με όλα αυτά άρχισε να νυχτώνει και ο δρόμος μάς φέρνει στην Παλιά Πόλη, στο Κάστρο των Ιπποτών. Πολύ ωραία βόλτα, λίγα ψώνια και ποτό στα όμορφα μαγαζάκια.

Ξημερώνει Κυριακή (θα τραγούδαγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη) και ξεκινάμε για την όμορφη Λίνδο. Διασχίζουμε το Φαληράκι με τη φημισμένη παραλία, περνάμε από την παραλία Άντονι Κουίν και από την παραλία Αφάντου με τα πολλά καλοκαιρινά μπαράκια. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, στη Θαυματουργή Παναγία Τσαμπίκα, στάση, το απαραίτητο κεράκι και συνεχίσαμε για την Λίνδο που

ξεπροβάλλει μετά μερικές στροφές. Πανέμορφο μέρος αλλά πολύ ζεστό το καλοκαίρι, όμορφη πόλη χωρίς αυτοκίνητα με ειδυλλιακά σοκάκια και καταπληκτικές παραλίες. Στην πλατεία της γυρίστηκαν σκηνές της ταινίας Τα κανόνια του Ναβαρόνε. Εδώ και το διάσημο εστιατόριο (βραβευμένο με χρυσό σκούφο) Μαυρίκος.

Δύο χιλιάδες μπουκιές για τη λιγούρα και συνεχίσαμε μέχρι το Πρασονήσι. Ένα νησάκι που ενώνεται με την Ρόδο με μια πολύ στενή αμμώδη λωρίδα. Το θέαμα είναι καταπληκτικό, απίστευτη τεράστια παραλία, τοπίο Χαβάης, με εκατοντάδες σέρφερ που δαμάζουν τα κύματα, άλλους τόσους που κάνουν παρά πέντε και έναν δαιμονισμένο αέρα να μας μαστιγώνει χωρίς να σηκώνεται ίχνος άμμου.

Με το τέλος της μέρας ζωγραφίστηκε στον ουρανό ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Σιγάσιγά αρχίζει ο δρόμος της επιστροφής για το Μανδράκι. Αν είχαμε μία μέρα ακόμη, θα πηγαίναμε στην Σύμη να προσκυνήσουμε στον Πανορμίτη. Σίγουρα την επόμενη φορά.

Δευτέρα πρωί-πρωί, στη διαδρομή προς το αεροδρόμιο συναντάμε το ερειπωμένο, δυστυχώς, ξενοδοχείο που είχε γυριστεί Το Αγκίστρι. Η ανατολή του ηλίου μας βρίσκει στον αέρα. Αν σου παρουσιαστεί ευκαιρία γι’ αυτή την απόδραση, «ΧΟΥΦΤΩΣ’ ΤΗΝ-ΧΟΥΦΤΩΣ’ ΤΗΝ».

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies