Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Ρένια Λουιζίδου και τον Κώστα Κόκλα, ηθοποιούς

Συζητάμε με την Ρένια Λουιζίδου και τον Κώστα Κόκλα, ηθοποιούς

από kmir

koklas-louizidou-2Βρεθήκαμε στα γυρίσματα της «Παιδικής Χαράς» και είχαμε τη δυνατότητα να δούμε από κοντά πώς δημιουργείται η σειρά που μας κάνει να γελάμε όταν παίζεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Εκεί, ανάμεσα στις διαφορετικές σκηνές και τις οδηγίες του σκηνοθέτη, συνομιλήσαμε με την κυρία Ρένια Λουιζίδου και τον κύριο Κώστα Κόκλα, προσπαθώντας να απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα: Μπορεί η οικογένεια να είναι παιδική χαρά;

Συνέντευξη στη Δήμητρα Μαυρίδου, φωτογραφίες: αρχείο Mega Channel, Δημήτρης Πουπαλίδης

Η οικογένεια για εσάς είναι παιδική χαρά;

Ρ.Λ. Πολλές φορές είναι και παιδική χαρά. Δεν γίνεται όμως να είναι πάντα.

Κ.Κ. Η οικογένεια για εμένα είναι χαρά. Όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς. Από την άλλη είναι και μεγάλη ευθύνη, και πρέπει να έχεις την προσοχή σου τεταμένη γιατί οι μέρες είναι δύσκολες. Πρέπει να είσαι κοντά στα παιδιά σου, γιατί μόνο αυτό σου ζητάνε, αγάπη…

Θεωρείτε ότι η οικογένεια Μπούσκα (στσ: η τηλεοπτική οικογένεια) είναι μια κλασική ελληνική οικογένεια;

Ρ.Λ. Νομίζω ότι έχει πολλά στοιχεία κοινά με αυτά που έχει η σύγχρονη ελληνική οικογένεια. Δουλεύουν και οι δύο γονείς, η μαμά της οικογένειας είναι χειραφετημένη, εργαζόμενη, με έντονη προσωπικότητα που φαίνεται περισσότερο μέσα στο σπίτι. Είναι σίγουρα πιο κοντά στην κλασική ελληνική οικογένεια..

Κ.Κ. Προσπαθούμε, όσο μπορούμε, ο κόσμος να αναγνωρίζει σε εμάς χαρακτήρες που υπάρχουν δίπλα του, στο σπίτι του, και να ταυτίζεται με εμάς.

Ρ.Λ. Και νομίζω γι’ αυτό πάει καλά η σειρά. Επειδή όλοι έχουν δει ένα κομμάτι του εαυτού τους. Πήγε καλά γιατί μπορούν να την δουν μαζί οι γονείς με τα παιδιά, είναι ένα πρόγραμμα που μπορεί να το μοιραστεί η οικογένεια. Δεν είναι ακριβώς διδασκαλία, αλλά περισσότερο ένα κλείσιμο του ματιού ότι «όλοι τα ίδια τραβάμε».

Στην προσωπική σας ζωή έχετε κοινά στοιχεία με τους ήρωες που υποδύεστε; Πώς είναι η μαμά Ρένια και πώς ο μπαμπάς Κώστας στην πραγματική ζωή;

Ρ.Λ. Η τηλεοπτική μαμά είναι πιο οργανωτική, της τάξης. Όχι ότι τα καταφέρνει με 3 γιους, αλλά τουλάχιστον την επιζητάει η καημένη. Ζει σε ένα τσίρκο, δεν ζει σε οικογένεια, με τέσσερις άντρες μέσα στο σπίτι! Εγώ έχω το περιθώριο να είμαι και λίγο πιο χαώδης σε σχέση την τηλεοπτική μαμά, μιας και τα μεγέθη στην οικογένειά μου είναι πιο μικρά. Και σαν χαρακτήρας, όμως, δεν είμαι αυτός που θα σε κυνηγάει από πίσω γιατί πέταξες το παντελόνι σου κ.ο.κ. Νομίζω ότι το κοινό μας σημείο είναι ότι όλα καταλήγουν στο χιούμορ. Διέπει την οικογένεια η αίσθηση του να κάνουμε πλάκα με αυτό που μας συμβαίνει. Το χιούμορ είναι υγεία.

Κ.Κ. Ναι, και εμείς μοιάζουμε και οι αντιδράσεις μας είναι σχετικές. Και ο ήρωας που υποδύομαι και εγώ προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με χιούμορ.

Ποια στοιχεία των γονιών της «Παιδικής Χαράς» θα θέλατε να κρατήσετε και ποια να… πετάξετε; Είναι οι τέλειοι γονείς ή κάνουν και λάθη;

Ρ.Λ. Η τηλεοπτική μαμά είναι πιο αγχώδης από το… γούστο μου, αλλά σίγουρα λίγη από την οργάνωσή της θα την ήθελα. Από την άλλη, εγώ σαν μαμά δεν μπορώ να απαντήσω ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνω, γιατί αν είχα την επίγνωση δεν θα το έκανα και θα προσπαθούσα πολύ να το αλλάξω. Είναι τεράστια ενοχή για έναν γονιό να κάνει κάτι λάθος και να το διαπιστώνει. Δεν είναι αστείο.

Όταν είσαι γονιός νιώθεις συχνά ότι έπρεπε να κάνεις κάτι παραπάνω για το παιδί σου. Εγώ διέπομαι από «συνεχόμενη» ενοχή, οπότε δεν μπορώ να εντοπίσω ένα πράγμα μόνο, ότι μόνο αυτό θα ήθελα να το κάνω αλλιώς.

Κ.Κ. Θεωρητικά, ο ήρωας που υποδύομαι είναι θετικός ήρωας, δεν έχει αρνητικές πλευρές. Προσπαθούμε να δώσουμε την εικόνα του τέλειου μπαμπά, του ανθρώπου που δεν μεταφέρει τα προβλήματά του μέσα στην οικογένειά του.

Τι χρειάζονται τα παιδιά για να μεγαλώσουν σωστά;

Ρ.Λ. Ένα παιδί χρειάζεται αγάπη και χαρά. Ενδιαφέρον και χαρά. Να μιλάς μαζί του και να το ακούς. Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν είναι υποχρέωση, ευθύνη που σταματά στο να το ταΐσεις ή να κάνει τα μαθήματά του στο σχολείο. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Δεν έχει καμία αξία να κυνηγάω τον γιο μου για να φάει, για παράδειγμα. Πιο σημαντικά είναι άλλα πράγματα, τα οποία σχετίζονται με την επικοινωνία, πώς νιώθει, πώς αισθάνεται, πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στην τάξη, πώς είναι με τους φίλους του, τα πράγματα που τον απασχολούν. Εκεί προσπαθώ να εστιάσω και όχι τόσο στα πρακτικά κομμάτια της ζωής.

Κ.Κ. Πρέπει να του αφιερώσεις χρόνο και αγάπη. Δεν έχουν σημασία τα άλλα, ούτε τα παιχνίδια που του παίρνεις. Αυτό που αναγνωρίζει είναι ο χρόνος που του αφιερώνεις.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies