Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Μπέσσυ Μάλφα, ηθοποιό

Συζητάμε με την Μπέσσυ Μάλφα, ηθοποιό

από kmir

mpesy-malfaΝομίζω ότι τους ισορροπημένους ανθρώπους, που ξέρουν τι θέλουν, τους καταλαβαίνεις από τη πρώτη τους κουβέντα. Ίσως είναι η σταθερότητα στη φωνή τους, η ασφάλεια που αποπνέουν, το ύφος, οι κινήσεις τους.

 

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

 Όταν μίλησα για πρώτη φορά με την κα Μπέσσυ Μάλφα, στο τηλέφωνο, ένιωσα αμέσως ότι ανήκει σε αυτούς τους ανθρώπους. Κλείνοντας το τηλέφωνο, λίγες μέρες μετά, και αφού είχε προηγηθεί μια μεγάλη κουβέντα, εξακολουθούσα να έχω την ίδια εντύπωση, νιώθοντας ταυτόχρονα μεγάλη ηρεμία. Είναι ωραίο, τελικά, να συζητάς με ανθρώπους που έχουν κάτι να σου «δώσουν». Βγαίνεις πάντοτε κερδισμένος.

Την ευχαριστώ θερμά.

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις τρία παιδιά, και μάλιστα με διαφορά ηλικίας. Τα αγαπάω όμως τόσο πολύ, μου δίνουν τόση χαρά, έχουν γίνει τόσο καλά παιδάκια, που νιώθω υπέροχα με αυτό που βιώνω. Είναι πολύ διαφορετικό το να μεγαλώνεις κορίτσια σε σχέση με το να μεγαλώνεις αγόρια. Είναι άλλα πλάσματα, άλλα όντα, έχουν διαφορετική ενέργεια, απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση. Ο γιος μας είναι πολύ πιο ζωηρός. Να σκεφτείτε, τα καταφέρναμε με τα δίδυμα, και με τον Γιάγκο δυσκολευόμαστε.

Είμαστε και μεγαλύτεροι σε ηλικία τώρα, και ίσως παίζει κι αυτό τον ρόλο του. Τα δίδυμα έχουν ισχυρό δεσμό μεταξύ τους. Είναι πολύ αγαπημένα. Όταν ήταν και πιο μικρές, είχαν ίδιες τάσεις (;;;) στον ύπνο, ένιωθε η μία την άλλη, πολλές φορές σιγοψιθύριζε η μία στην μία κούνια και απαντούσε η άλλη. Υπήρχε επικοινωνία μεταξύ τους. Επειδή εγώ ήμουν πολύ δύσκολη σαν παιδί, περιμένω τα πάντα τώρα που μπαίνουν στην εφηβεία. Δεν έχω άγχος, είμαι χαλαρή, θα έλεγα. Είμαι έτοιμη να δεχτώ τα πάντα και να είμαι κοντά τους σε ό,τι χρειαστούν.

Σήμερα είναι διαφορετική η κοινωνία. Ένας άνθρωπος δεν διαμορφώνεται μόνο από το DNA του και απ’ αυτό που βιώνει μέσα στο σπίτι. Διαμορφώνεται από το είδος της παιδείας που θα πάρει, από τον κοινωνικό του περίγυρο, από το πώς είναι η κοινωνία, πώς είναι ο πλανήτης, πώς είναι το σύμπαν, τι συμβαίνει. Όλα είναι πολύ διαφορετικά από την εποχή μου.

Πριν τα φέρω στον κόσμο, έλεγα ότι δεν ήθελα να κάνω παιδιά. Από τη στιγμή που ήρθαν, με γέμισαν ελπίδα. Το θεωρώ μια μορφή αντίστασης σε αυτό που συμβαίνει. Βρισκόμαστε σε φάση κοινωνικού αναβρασμού. Αλλά αυτό δεν με αγχώνει. Εγώ σαν παιδί βίωσα δύσκολες καταστάσεις, οικονομικές δυσκολίες και αυτό που με δίδαξαν οι γονείς μου είναι να αγαπιόμαστε, να έχουμε δέσιμο και αγάπη μεταξύ μας, και να είμαστε ευχαριστημένοι με τα πιο απλά και με τα πιο ασήμαντα, γιατί αυτά είναι τα σημαντικά.

Δεν είχε καμία σημασία αν είχαμε λεφτά, δεν είχε καμία σημασία αν είχαμε να φάμε. Χορταίναμε μ’ ένα κομμάτι ψωμί και με λίγες ελιές. Τώρα αυτό το έχει χάσει ο Έλληνας. Και προσπαθώ να το διδάξω αυτό στα παιδιά μου. Nα αναζητούν τη χαρά στα λίγα. Είναι όμως δύσκολο, με την πληθώρα των αγαθών και τον υπερκαταναλωτισμό.

Όταν ξεκίνησα να κάνω τέχνη, για μένα ήταν μια μορφή έκφρασης. Τραγουδούσα, χόρευα, έπαιζα. Άλλωστε, οι γονείς μου ήταν πολύ ανοιχτά μυαλά, η μητέρα μου ζωγράφος, ο πατέρας μου στο Πολεμικό Ναυτικό. Όταν ξεκίνησα, λοιπόν, να σπουδάζω τέχνη, μια φράση του Καρόλου Κουν, που ήταν και ο ιδρυτής στο θέατρο στο οποίο σπούδασα, ήταν και η εξής: «Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας». Εμείς στο μυαλό μας είχαμε πως ό,τι κάνουμε το κάνουμε για την ψυχή μας, για να προοδεύσει αυτή, για να προχωρήσουμε πνευματικά.

Αργότερα προέκυψε ως δουλειά. Οι αντιστάσεις, όμως, όταν έχεις τις βάσεις, παραμένουν. Εγώ, καλώς ή κακώς, τόσα χρόνια μετά, ό,τι και να κάνω, είτε θεωρείται φθηνό, είτε σοβαρό, είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, νομίζω ότι κάνω τέχνη. Αυτές είναι οι αντιστάσεις μου. Η ευθύνη μου ήταν πάντοτε η ίδια απέναντι στους θεατές. Βεβαίως, ωριμάζω σαν άνθρωπος και φαντάζομαι ότι έχω περισσότερα να προσφέρω χρόνο με τον χρόνο. Τουλάχιστον, ελπίζω. Δεν το γνωρίζω…

Δεν ξέρω αν καλός γονιός γεννιέσαι ή γίνεσαι. Δεν μπορώ να σας απαντήσω. Εγώ προσπαθώ να γίνω καλή μητέρα, (κάτι λείπει) τεράστια προσπάθεια και έχει να κάνει και με το τι μου έδωσαν οι γονείς μου, με την παρατηρητικότητα, με το τι βιώνω μέσα από τους ρόλους μου, προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος και, κατ’ επέκταση, καλύτερος γονιός. Ελπίζω να το πετυχαίνω έστω και στο 2%. Δεν μπορώ να ξέρω αν είμαι καλή μητέρα. Θα ήθελα να το ακούσω από κάποιον άλλον. Αλλά σας το λέω έντιμα πως κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Λάθη σίγουρα κάνω, αλλά άμα κρίνω από τα παιδιά μου, που είναι πολύ καλά, και θεωρώ ότι είναι δώρο Θεού έτσι όπως είναι ο χαρακτήρας τους, νομίζω ότι πάμε καλά. Δέχομαι τα λάθη μου, πέφτω κάτω, «ταπεινώνομαι», δεν έχω ίχνος εγωισμού.

Η μητρότητα με έχει αλλάξει αρκετά. Με έχει κάνει πιο σκληρή, πιο γρήγορη, πιο παρατηρητική. Είναι τεράστια η ευθύνη απέναντι στα παιδιά μου. Η κοσμοθεωρία μου δεν έχει αλλάξει, απλώς έχω αλλάξει εγώ σαν άνθρωπος σχετικά με το πώς αντιμετωπίζω αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Είμαι πιο ψύχραιμη, αλλά όσον αφορά τα θέματα υγείας πιο φοβισμένη. Όταν είσαι νέος, νομίζεις ότι μπορείς να νικήσεις τα πάντα, ακόμα και τον θάνατο. Όταν μεγαλώνεις, αποκτάς άγχος. Ασχολούμαι με την ψυχολογία και αυτό με βοηθάει να ερμηνεύσω τους ρόλους μου, αλλά και να καταλάβω τα παιδιά μου. Με ενδιαφέρει πολύ τι κάνουν τα παιδιά και γιατί το κάνουν. Γιατί αντιδρούν κάθε φορά έτσι. Δεν σημαίνει ότι τα λένε όλα τα βιβλία, αλλά σε καθοδηγούν, σε βοηθάνε να βγάλεις συμπεράσματα.

 

Δεν μπερδεύομαι προσπαθώντας να συνδυάσω καριέρα και δουλειά. Κουράζομαι όμως. Αλλά οι γυναίκες ανέκαθεν δουλεύανε. Δουλεύανε στα χωράφια, στην αυλή τους, έκοβαν ξύλα, μάζευαν σπαρτά, μαγείρευαν, και τα παιδιά τους ήταν δίπλα. Και εγώ δεν κάνω κάτι διαφορετικό. Είμαι και εγώ μια εργαζόμενη μητέρα. Απλώς άλλαξε το είδος της δουλειάς. Αυτήν τη στιγμή δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπάρχει κάποιο τίμημα. Θα το μάθω αργότερα. Σίγουρα, όμως, τα παιδιά μου έχουν καλούς παππούδες και γιαγιάδες, οι οποίοι μας βοηθάνε τις ώρες που δουλεύουμε. Προσπαθούμε, βέβαια, όσο είναι αυτό δυνατόν, να μην δουλεύουμε τις ίδιες ώρες, για να τα καταφέρνουμε και μόνοι μας. Αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.

Ευτυχώς που με τον άντρα μου έχουμε το ίδιο επάγγελμα. Είναι ίσως το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ’ ένα ζευγάρι. Υπάρχει κατανόηση, έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα. Η υποκριτική είναι ομαδική δουλειά. Βιώνουμε συνεχώς πράγματα. Κάνοντας ένα τόσο ομαδικό επάγγελμα, είναι αδύνατον να μην μοιράζεσαι. Δεν είναι ανταγωνιστικό το επάγγελμα. Τουλάχιστον εγώ δεν το βιώνω έτσι. Ίσως έχω πέσει σε πολύ καλούς συναδέλφους. Τους αγαπώ πολύ τους ηθοποιούς. Πότε δεν είχαμε ανταγωνιστικότητα μέσα στο ζευγάρι, και νομίζω ότι με τους χαρακτήρες που έχουμε δεν θα βιώσουμε ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν ξεκινήσαμε να κάνουμε αυτήν τη δουλειά για τη δόξα και το χρήμα. Ξεκινήσαμε για την ψυχική μας γαλήνη. Δεν είχαμε να μοιράσουμε κάτι. Αντιθέτως, είχαμε να συμπορευτούμε εν ειρήνη και με αγάπη προς αυτό και προς το σύνολο (;;;).

Συνταγή δεν υπάρχει για να πετύχει ένας γάμος. Σίγουρα, όμως, αν βρεθούν δύο καλοί άνθρωποι μαζί, θα βρουν τρόπο να ταιριάξουν και να συμπορευτούν. Θα το «παλέψουν», αρκεί να έχουν τη διάθεση.

Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες, θα ήθελα να παρακαλέσω τους αναγνώστες σας να ευαισθητοποιηθούν απέναντι στα παιδιά που είτε έχουν χάσει τους γονείς τους, είτε έχουν προβλήματα επιβίωσης, είτε βρίσκονται σε ιδρύματα ή σε εμπόλεμες περιοχές  κ.ο.κ. Υπάρχουν τόσοι πολλοί οργανισμοί που βοηθάνε ουσιαστικά τα παιδιά. Έχω εμπλακεί σε αυτό και έχω στηρίξει παιδιά. Είναι πολύ σημαντικό όσο μπορούν οι γονείς να μιλάνε στα παιδιά τους γι’ αυτά τα παιδιά, αλλά να μιλάνε και σε άλλους ανθρώπους γι’ αυτά.

Νομίζω ότι τα παιδικά μας χρόνια μάς ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Είναι αυτά που μας καθορίζουν. Και νομίζω ότι συμφέρον όλου του κόσμου και του πλανήτη είναι οι ενήλικες που θα υπάρχουν μεθαύριο να είναι πιο ισορροπημένοι. Η ψυχούλα αυτών των παιδιών μπορεί να βρει ένα καταφύγιο ίσως από το ενδιαφέρον το δικό μας.

Η Μπέσσυ Μάλφα είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Γεράσιμο Σκιαδαρέση και έχουν τρία παιδιά: την Όλγα (11.5), την Νίκη (11,5) και τον μικρό Γιάγκο (3,5). Πρωταγωνιστεί στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Μαύρα Μεσάνυχτα».

Η Μπέσυ Μάλφα για την Μπέσυ Μάλφα

Είμαι πολύ ήρεμη, έχω χαμηλή πίεση (ΣτΣ: γελώντας) και δυσκολεύομαι να έχω ενέργεια όλη την ημέρα, γι’ αυτό και πίνω πολλούς καφέδες. Μόνο αν εκνευριστώ με κάποια αδικία γύρω μου, αποκτώ ενέργεια.

Αγαπημένο μέρος: Το Λονδίνο. Έχω «τρέλα» με τους ηθοποιούς, το θέατρο, και είναι όλα εκεί. Εννοείται, βέβαια, ότι, πάνω απ’ όλα, είναι η χώρα μου. Αγαπώ τον ήλιο, τις ελιές, τους θάμνους, τη θάλασσα, το χρώμα, αγαπώ τρομερά αυτό που ονομάζουμε Ελλάδα. Αγαπώ τους Έλληνες, με χαλάει λίγο όμως ο νεοπλουτισμός τους.

Αγαπημένο βιβλίο: O φύλακας στη σίκαλη, Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

Αγαπημένη ταινία: Χορεύοντας στο σκοτάδι, Λαρς φον Τρίερ

Αγαπημένη φράση: «Δεν έγινε και τίποτα, παιδάκι μου!» Το λέω στα παιδιά μου όταν χτυπάνε ή όταν είναι στενοχωρημένα, και βοηθάει πολύ.

Ίσως επειδή το λέει η μαμά τους…

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies