Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Βαρβάρα Γεωργαντέλλη, βρεφονηπιοκόμο στο «ΜΗΤΕΡΑ»!

Συζητάμε με την Βαρβάρα Γεωργαντέλλη, βρεφονηπιοκόμο στο «ΜΗΤΕΡΑ»!

από kmir

DSC00972Τι είναι πιο σημαντικό γι΄ αυτά τα μωρά;

Όπως είπα και νωρίτερα σημαντικό για αυτά τα παιδιά είναι η αγάπη, η αγκαλιά!

Όμως θα πρέπει να αναπτυχθεί μεταξύ παιδιού βρεφοκόμου μια σχέση εμπιστοσύνης που θα βοηθήσει το παιδί να ξεδιπλώσει τη προσωπικότητα του, να ανοίξει τις φτερούγες του και να ξεχωρίσει –το καθένα- μέσα από την ομάδα των παιδιών που μεγαλώνουν μαζί.

Ο δεσμός όπως λέμε εμείς, είναι ένα γεγονός που παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού.

Σημαντικό επίσης είναι και τα εξωτερικά ερεθίσματα, που δίνουν στο παιδί τη γνώση για τον κόσμο. Μία εκδρομή σε ένα πάρκο, σε ένα εμπορικό κέντρο, στη θάλασσα που για τα παιδιά του σπιτιού είναι δεδομένα, για τα παιδιά μας εδώ είναι ανάγκη να γίνουν, αν θέλουμε και εμείς που είμαστε μαζί τους να λέμε ότι προσπαθούμε για τις βασικές ανάγκες σωστής ανάπτυξής τους.

Σημαντική βοήθεια έχουμε τα τελευταία χρόνια και από τους εθελοντές μας, που διαθέτοντας τον ελεύθερο χρόνο τους σε οργανωμένες δραστηριότητες, προσφέρουν ένα σημαντικό μέρος εμπειριών κυρίως στα μεγαλύτερα παιδιά.

Μαμά στο σπίτι, μαμά και στην δουλεία. Πόσο δύσκολο είναι;

Στο σπίτι μαθαίνω και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη μαμά για όλα τα παιδιά και μαμά συμπληρωματικά στη δουλειά, όπου μαθαίνω και προσπαθώ να δίνω ότι καλύτερο για αυτά τα παιδιά που μας δίνουν μαθήματα ζωής.

Ο δεσμός που ανέφερα νωρίτερα, μεταξύ παιδιού και βρεφοκόμου, έχει ως αποτέλεσμα, όταν αρχίζει το παιδί να μιλάει να μας φωνάζει«μαμά»… αργότερα όταν μεγαλώσει, να μας λέει μόνο με το μικρό μας όνομα.

Όμως ένα παιδί στο δικό μας πρόσωπο βλέπει και μαθαίνει τι σημαίνει να έχει κανείς μια μητέρα…

Είμαστε τυχεροί που πάντα θα είμαστε η «μαμά» ενός ή και περισσοτέρων μικρών παιδιών. 

Θα ήθελα να μου πείτε μια ιστορία εγκατάλειψης που θα θυμάστε για πάντα…

Όλα τα παιδιά έχουν μια ξεχωριστή αλλά και σημαντική ιστορία που τα ακολουθεί.

Κάθε τέτοια ιστορία ως ανθρώπους, μας κάνει να αναρωτηθούμε αν πράγματι είναι αληθινή αλλά σαν επαγγελματίες στο χώρο ξέρουμε ότι είναι.

Παρότι έχω δει πολλά παιδιά να έρχονται με τη ξεχωριστή προσωπική τους ιστορία, δεν μπορώ, -ούτε και οι συνάδελφοί μου πιστεύω-, να αποφύγουμε το συναίσθημα του πόνου στο πρώτο άκουσμα της ιστορίας τους.

Εδώ είμαστε βέβαια για να υποστηρίξουμε τα παιδιά και να τα κάνουμε δυνατά, άλλωστε μαζί τους μεγαλώνουν και οι δικές μας εμπειρίες.

Παράδειγμα, κάποιος πολίτης βρίσκει ένα παιδί μόνο του στη γειτονιά και ενημερώνεται η αστυνομία. Το παιδί μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Παίδων και εκεί διαπιστώνεται ότι προέρχεται από οικογένεια με πολλά προβλήματα.

paidiki xara miteraΘα μου περιγράψετε μια τυπική μέρα των παιδιών;

Τα παιδιά φιλοξενούνται στα περίπτερα και τα παιδιά ακολουθούν το πρόγραμμα της ομάδας. Θα ξυπνήσουν το πρωί, θα φάνε το πρωινό τους.

Τα μεγαλύτερα παιδιά θα παρακολουθήσουν το πρόγραμμα του τμήματος Δημιουργικής Απασχόλησης και τα ακόμα μεγαλύτερα παιδιά θα πάνε με συνοδό και υπηρεσιακό αυτοκίνητο στο Νηπιαγωγείο ή στο Δημοτικό.

Τα μικρότερα μένουν στο χώρο φιλοξενίας – περίπτερο- όπου θα παίξουν με τις βρεφοκόμους, με τα κορίτσια που κάνουν εργαστήρια από το τμήμα των ΤΕΙ Προσχολικής Αγωγής ή και με επιλεγμένους εθελοντές. Θα περάσει η γιατρός, η ψυχολόγος για τις αντίστοιχες ανάγκες των παιδιών. Θα πραγματοποιηθούν τα προγραμματισμένα ιατρικά ραντεβού στα νοσοκομεία.

Το μεσημέρι επιστρέφουν όλα τα παιδιά στο περίπτερο ξεκουράζονται και το απόγευμα παρακολουθούν κάποιο απογευματινό πρόγραμμα, το οποίο προσπαθούμε με μεγάλο κόπο να εξασφαλίσουμε.

Βγαίνουν στη παιδική χαρά αν υπάρχει προσωπικό και παίζουν. Νωρίς το βράδυ πάνε για ύπνο και τα μεγαλύτερα παιδιά μένουν παραπάνω για να παίξουν κάποιο παιχνίδι ή να δουν τηλεόραση ή να έχουν μια πιο ιδιαίτερη στιγμή μαζί μας.

Ας μη ξεχνάμε ότι αυτά τα παιδιά δεν ζουν σε μια οικογένεια που έχει τη μαμά, το μπαμπά, τους παππούδες και τους συγγενείς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει συνεχώς να ανταποκρινόμαστε σε βασικούς τομείς που τα παιδιά στερούνται ερεθισμάτων σε σχέση με τα παιδιά που βρίσκονται στο σπίτι τους.

Πως μπορούμε τελικά όλοι μας να βοηθήσουμε;

Ο καθένας με τον δικό του τρόπο λίγο ή πολύ, με υλικά αγαθά που καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών ή με προσφορά εργασίας εθελοντικά, μπορεί να βοηθηθούν άμεσα ή έμμεσα τα παιδιά.

Μία ώρα με ένα παιδί στη φροντίδα, στη νοσηλεία του, για να έχει έναν άνθρωπο δίπλα του, είναι ουσιαστικός χρόνος για τη κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών που σίγουρα δυσκολεύονται λίγο ή πολύ το καθένα με το δικό του τρόπο.

Η ανθρώπινη επαφή, η ανθρώπινη σχέση είναι ένας σημαντικός παράγοντας που βοηθάει στην ανάπτυξή, στο να αισθανθεί το παιδί μοναδικό-σημαντικό μέσα στην ομάδα. Βασική προϋπόθεση η ΑΓΑΠΗ!


Σας ευχαριστώ…

 

 

 

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies