Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με τον Μάριο Αθανασίου, ηθοποιό

Συζητάμε με τον Μάριο Αθανασίου, ηθοποιό

από kmir

 

marios-athanasiou-2Πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες ανάμεσα σε δύο χωρισμένους ανθρώπους που τους συνδέει ένα παιδί;

Εξαιρετικά δύσκολες στο να τις χειριστείς. Εννοείται, όμως, ότι οι δυσκολίες δεν είναι περισσότερες από αυτές που αντιμετωπίζουν δύο άνθρωποι που είναι μαζί. Οι ισορροπίες είναι πάντα δύσκολες γιατί έχουν να κάνουν με τη μεταξύ τους επικοινωνία. Η μόνη διαφορά όταν χωρίζεις είναι ότι υπάρχει μια γκρίζα ζώνη που δεν την περνάς, δεν μπορείς πια να τσακωθείς όπως τσακωνόσουν πριν, οπότε πρέπει να χειρίζεσαι τα πράγματα διπλωματικά. Αυτή είναι η μια μεγάλη δυσκολία. Αυτό, βέβαια, είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι ότι το παιδί χάνει τη δυνατότητα να βλέπει πως οι γονείς ξεπερνάνε τις δυσκολίες μαζί. Αυτό νομίζω είναι το μοναδικό κακό που κάνουν οι γονείς στα παιδιά αν χωρίζουν. Ζυγίζοντάς το, ενώ αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό, το να υπάρχουν καυγάδες, προβλήματα και η οικογένεια να μην είναι καλά, είναι χειρότερο. Ρισκάροντας εσύ να του δώσεις την παρουσία σου, μέσα στο σπίτι, αυτομάτως του περνάς λανθασμένο τρόπο έρωτα, αγάπης, συμπεριφοράς.

Πώς είναι ένας καλός ή ένας κακός μπαμπάς;

Δεν μπορεί κάποιος να νιώθει κακός μπαμπάς και να μην το αλλάζει. Λάθη κάνω σίγουρα πολλά. Το λάθος είναι ότι δεν είμαι παιδαγωγός. Η παιδαγωγική είναι κάτι που δεν έχει διδαχθεί κανένας μας. Και όλοι οι γονείς λειτουργούμε ενστικτωδώς. Το πώς θα φερθείς έχει να κάνει με αυτά που εσύ έχεις περάσει. Και πώς ξέρεις ότι αυτά που σκέφτεσαι είναι σωστά; Αν το κάνεις με γνώση ότι αυτό μπορεί και να μην είναι το σωστό, μπορείς να αποδεχθείς πιο εύκολα αυτά που λέει το παιδί. Ακόμα και τώρα που είναι σε μικρή ηλικία ο γιος μου, του λέω κάποια πράγματα και αν βλέπω ότι δεν μπορεί να τα δεχθεί, του λέω ότι μπορεί να έχεις και δίκιο.

Αυτό που νιώθει και κάνει είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που νιώθω εγώ. Έτσι, λοιπόν, αποδέχεσαι πολύ πιο εύκολα το παιδί σου και την ανάγκη του για ελευθερία. Ελευθερία σκέψης. Όχι αχαλίνωτη ελευθερία. Ο γονιός οφείλει να έχει πάντα το μάτι του πάνω, αλλά να παρατηρεί. Το πρώτο στάδιο είναι η παρατήρηση. Πριν εμπλακείς, να δεις. Είναι τραγικό να του δείχνεις πριν το κάνει. Κι αυτό τι θα κάνει; Νομίζω με αγάπη και ελευθερία ότι έχεις καλύψει όλα τα κενά της παιδαγωγικής έλλειψης που έχεις και με το ένστικτό σου είσαι και πιο κοντά στο παιδί. Αυτό, βέβαια, είναι και το πατρόν για τις σχέσεις μου.

Αυτό επίσης που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη είναι ότι εμείς είμαστε ατελείς προσωπικότητες έως τη στιγμή που κάνουμε τα παιδιά μας και παραμένουμε για όλη μας τη ζωή. Λανθασμένα θεωρούμε ότι με το που θα κάνουμε παιδί θα ολοκληρωθούμε σαν προσωπικότητες. Υπάρχει αυτό η εντύπωση για την πατρότητα και τη μητρότητα, και πολλοί όταν κάνουν παιδί νομίζουν ότι τέλειωσαν με την προσωπικότητά τους και εφεξής οφείλουν να ασχοληθούν με την επόμενη προσωπικότητα που έρχεται. Αρχίζουν και δίνουν αυτά που έχουν. Και αναρωτιέσαι: Tι έχεις προλάβει να κάνεις στα 30 σου;

Αν γινόταν έτσι, όλοι οι τριαντάρηδες θα ήμασταν σοφοί και θα χτίζαμε έναν κόσμο υπέροχο. Δεν το κάνουμε όμως αυτό. Από τη στιγμή που κάτι το δουλεύεις πάει να πει πως είναι ατελές. Από τη στιγμή που είναι ατελές σημαίνει ότι είμαι μια προσωπικότητα που εξελίσσομαι, και έρχεται και μια άλλη προσωπικότητα που πρέπει κι αυτή να εξελιχθεί. Απλά έχουμε διαφορά 30 ετών και βλέπω τι κάνει αυτός ο πιο μικρός και του λέω εγώ τότε είχα κάνει αυτό, πρέπει να δεις τι θα κάνεις και προχωράω και εγώ και προχωράει και αυτός. Και οι δυο μας ατελείς. Και προχωράμε μαζί.

Και η αγάπη πώς πρέπει να είναι;

Η αγάπη πρέπει να είναι απλά πραγματική. Να είναι ειλικρινής. Τότε δεν είναι καταπιεστική, γιατί δεν υπάρχει καταπιεστική αγάπη. Εγώ και στις σχέσεις μου προσπαθούσα να το κάνω αυτό. Από την αρχή η αντίληψή μου είναι ότι αν πραγματικά τον αγαπάς τον άνθρωπο, οφείλεις να είσαι πιο μακριά για να μπορείς να βλέπεις τι θέλει. Αυτό είναι αγάπη. Τη στιγμή που ο άλλος θέλει να φύγει, να του πεις φύγε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το παιδί. Δεν σημαίνει ότι στα 35 σταματώ να ζω σαν άνθρωπος επειδή έχω κάνει ένα παιδί. Και το παιδί πρέπει να το βάλεις σε μια διαδικασία σεβασμού και αγάπης απέναντι στον γονιό του. Σίγουρα κάνοντας ένα παιδί υπάρχουν και πρακτικές δυσκολίες και αλλάζουν τα προγράμματά σου, δεν μπορείς να βγαίνει τόσο συχνά κ.ο.κ., αλλά δεν αλλάζει η ζωή σου ουσιαστικά.

Το παιδί δεν θέλει να βλέπει έναν γονιό που θυσιάστηκε γι’ αυτό…

Όταν σαν άνθρωπος δεν έχεις ανεβάσει ψηλά τον πήχη για τη ζωή σου, δηλαδή να ζητάς μεγάλα πράγματα, να σπάσεις όρια, καταστάσεις, τότε όταν έρχεται στη ζωή σου το παιδί, μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο πράγμα που έχεις κάνει. Και λες θα θυσιαστώ. Και έρχεται η μπούρδα που λέει το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή μου που έχω κάνει είναι το παιδί. Και το παιδί τι θα κάνει; Ένα άλλο παιδί; Πρέπει να κάνεις και πράγματα για να τα δει το παιδί. Φτιάξε τη δική σου πορεία, βάλε μεγάλους φάρους στην πορεία σου, για να έχει το παιδί να δει πράγματα. Το πρότυπο του παιδιού μετά θα είναι η πορεία του πατέρα και της μητέρας.

Αν εγώ πρέπει να δείξω στο παιδί να μην είναι βίαιο, το θέμα δεν είναι να το μαλώσω, να το χτυπήσω για να μην είναι βίαιο και του το πω, το παιδί θα κρατήσει τι έχω κάνει και όχι τι έχω πει. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή του. Τι σημαίνει να του λέω να έχεις όνειρα, να έχει στόχους κι εγώ να κάθομαι όλη τη μέρα στο σπίτι και να του λέω τι να κάνει;

*Ο Μάριος Αθανασίου έχει έναν γιο 4 χρόνων. Φέτος και πέρσι πρωταγωνίστησε στην πετυχημένη τηλεοπτική σειρά «Λίτσα.com». Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση έγινε στο τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ «Ντόλτσε Βίτα», που προβλήθηκε το 1997.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies