Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με τον Γιώργο Λεμπέση, συγγραφέα

Συζητάμε με τον Γιώργο Λεμπέση, συγγραφέα

από kmir

Με αφορμή την έκδοση του πρώτου βιβλίου του Γιώργου Λεμπέση, «Στον κόσμο της Τζίνας», τον συναντήσαμε και μας μίλησε για τη σημασία των παιδικών χρόνων και για τα εφόδια που πρέπει να δώσουν οι γονείς στο παιδί τους προκειμένου να έχει ισορροπημένη ζωή ως ενήλικας.

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

Τι ρόλο παίζουν τα παιδικά χρόνια στη μετέπειτα ζωή ενός ανθρώπου;

Δεν χρειάζεται να τονίζουμε πόσο σημαντική είναι η παιδική ηλικία στη ζωή και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας καθενός εξ ημών. Ο κόσμος το ξέρει αυτό. Αυτό που αγωνιζόμαστε να προσδιορίσουμε είναι ο τρόπος που αυτή η σημαντική επιρροή συμβαίνει. Ένας αιώνας συστηματικής επιστημονικής μελέτης (από τον Φρόιντ και μετά) και χιλιάδες χρόνια ιστορίας της διαπαιδαγώγησης (με την ευρεία έννοια) δεν έχουν καταλήξει σε τελεσίδικες απαντήσεις. Τα παιδικά χρόνια για μένα λειτουργούν με τρόπο χαοτικό – το γνωστό παράδειγμα της πεταλούδας που φτερουγίζει στο Χονγκ-Κονγκ προκαλώντας, τελικά, έναν τυφώνα στην Φλόριντα.

Δυο αδέρφια μπορεί να έχουν ταυτόσημες εμπειρίες ζωής, αλλά να εξελιχθούν τελείως διαφορετικά. Ως γονείς, ως παιδαγωγοί και ως καλλιτέχνες βαδίζουμε στα τυφλά, κάνοντας αναπόφευκτα λάθη και ανέλπιστες προόδους, ελπίζοντας σε κάθε βήμα να μην πέσουμε. Αυτή, αν θέλετε, είναι και η ομορφιά τού να απευθύνεσαι σε παιδιά. Μονίμως πειραματίζεσαι και μονίμως μαθαίνεις ή ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο.

Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση ενός παιδιού;

Αυτό θα σας το απαντούσε με περισσότερη σαφήνεια ένας ψυχολόγος. Εγώ μπορώ μόνο να καταθέσω τη μικρή μου εμπειρία, λέγοντας πως με το να λέμε στο παιδί πόσο καλό ή άξιο είναι δεν καταφέρνουμε και πολλά πράγματα. Ξέρω ανθρώπους με πολύ υψηλή αυτοπεποίθηση που δεν τα πήγαν ποτέ καλά με τον έπαινο. Σημασία έχει να δείχνουμε στο παιδί έμπρακτα την εμπιστοσύνη μας στις δυνάμεις του. Ένα παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτό ενός πατέρα που επαινεί τον γιο του για τη δύναμή του και μετά του ανοίγει το καπάκι της μαρμελάδας. Το σήμα που παίρνει, τελικά, το παιδί είναι ότι παρά τα όσα του λένε, δεν μπορεί να ανοίξει το καπάκι. Τα παιδιά πρέπει να κάνουν πράγματα μόνα τους, κάτι που στην ελληνική οικογένεια μερικές φορές το ξεχνάμε.

Ποια είναι τα απαραίτητα κλειδιά που πρέπει ένας γονιός να δώσει στο παιδί του για να ξεκλειδώνει τις κλειστές πόρτες στη ζωή του;

Γνώμη μου είναι πως υπάρχει ένα αντικλείδι για όλες τις πόρτες, κι αυτό είναι ο εαυτός μας. Σίγουρα, οι γονείς δεν πρέπει να ανοίγουν οι ίδιοι τις πόρτες, όπως και να μην αφήνουν το παιδί να κουτουλάει πάνω τους. Επίσης, αυτό που πρέπει να μάθει το παιδί από τους γονείς του είναι ότι αξίζει τον κόπο να ανοίξει την κάθε πόρτα. Με αυτό εννοώ την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι ένα κατά βάση θετικό μέρος. Όχι απαραίτητα καλό και αγγελικά πλασμένο, αλλά ένα μέρος όπου η προσπάθεια και η περιέργεια ανταμείβονται – τουλάχιστον ανταμείβονται από την ίδια την εμπειρία του πράττειν.

Σημαντικά εφόδια που εγώ έχω βρει χρήσιμα είναι η εμπιστοσύνη, η στοργικότητα και η ασφάλεια να εκφράζω τα συναισθήματά μου. Κάτι που επίσης ξεχνάμε στην ελληνική οικογένεια να λέμε στα παιδιά (ευτυχώς όχι τόσο όσο οι βορειοευρωπαίοι) είναι πως είναι καλό και θεμιτό να εκφράζουμε κάθε μας συναίσθημα, όσο δύσκολο ή ατελέσφορο μας φαίνεται.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies