Αρχική Παιδί 2-6Ψυχολογία «Γονιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;»

«Γονιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;»

από kmir

psyxologia-1Από τη σκοπιά του πατέρα, η απάντηση είναι, νομίζω, σαφής. Γίνεσαι πατέρας, και μάλιστα όχι «μια και καλή », αλλά σταδιακά και με πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτόν που γίνεσαι μητέρα.

Στο μακρινό παρελθόν δεν φανταζόμουν καν πως θα έχω παιδιά, και τώρα έχω τρία! Δεν νομίζω πως γεννήθηκα με… DNA τρίτεκνου!

Από την Μαρία Γιούργη* και τον Κώστα Στοφόρο**

Για εμένα υπήρξε «ημερομηνία γεννήσεώς μου ως πατέρα». Θα μπορούσα να την τοποθετήσω στην ημέρα του πρώτου υπερηχογραφήματος, όπου βλέπεις για πρώτη φορά το παιδί. Το ακούς. Και η συγκίνηση είναι ισχυρή.

Όμως, όπως γράφω και στο βιβλίο Γονείς για πρώτη φορά, η κορυφαία στιγμή της ζωής μου, όταν αληθινά ένιωσα πατέρας, όταν μεμιάς όλα είχαν αλλάξει, που τα πιο ισχυρά συναισθήματα με διαπέρασαν μέσα σε δευτερόλεπτα, ήταν όταν είδα για πρώτη φορά τον γιο μου. Ένα βλέμμα απίστευτο, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Τότε «γεννήθηκα» ως πατέρας!

Από τη σκοπιά του ειδικού Το ερώτημα δεν είναι αν και πότε γεννιέσαι ή γίνεσαι γονιός. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Καλός γονιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Και τι σημαίνει «καλός γονιός»; Σύμφωνα μ’ έναν ορισμό της Μαρίας Χουρδάκη, πρωτοπόρου στη δημιουργία Σχολών Γονέων στην Ελλάδα, αφού εισήγαγε πρώτη τον θεσμό, το 1962: «Καλοί γονείς είναι τα ώριμα ψυχολογικά άτομα, τα οποία ξέρουν να ελέγχουν τη δική τους ψυχολογία και ν’ αντιμετωπίζουν σωστά τις ανάγκες του παιδιού τους». Και φυσικά, οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους, θα προσθέταμε εμείς, κάτι που στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητο.

Ωστόσο, το καλό ψυχολογικό υπόβαθρο και η αγάπη για το παιδί δεν αρκούν. Το να είναι κανείς γονιός δεν είναι μόνον υπόθεση ενστίκτου. Χρειάζονται γνώσεις και δεξιότητες. Και δυστυχώς, κανείς δεν μας εκπαιδεύει για να γίνουμε γονείς. Πολλοί από εμάς προχωράμε ψάχνοντας στο σκοτάδι, διαβάζοντας βιβλία και περιοδικά, και απευθυνόμενοι σε ειδικούς – συνήθως, όταν τα προβλήματα έχουν κάνει την εμφάνισή τους…

«Επάγγελμα γονιός»

Εν δυνάμει, ο καθένας μπορεί να γίνει γονιός – αντίστοιχα, ο καθένας μπορεί να διαδραματίσει αυτό τον ρόλο. Πολλοί μιλούν για το «επάγγελμα γονιός». Ο ψυχίατρος André Berge, στο βιβλίο του Το επάγγελμα των γονέων, αναφέρει τα εξής: «Ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί υποχρέωσή του να προετοιμάζεται για όλα τα επαγγέλματα, δεν προετοιμάζεται για τα δύο σπουδαιότερα: του γονιού και του πολιτικού. Ο καθένας αισθάνεται έτοιμος να τα ασκήσει από τη μια στιγμή στην άλλη». Κι αυτό, δυστυχώς, είναι αλήθεια. Μας εκπαιδεύουν για οποιοδήποτε επάγγελμα κι αν ασκήσουμε, αλλά για το πλέον σημαντικό, που είναι το να μεγαλώνεις υγιείς και ευτυχισμένους ανθρώπους, δεν μας προετοιμάζει κανείς. Αυτό το «κενό» έρχονται να καλύψουν οι Σχολές Γονέων.

Οι γονείς στα θρανία…

Στις Σχολές Γονέων δίνεται η δυνατότητα στους γονείς να διευρύνουν τις γνώσεις τους στους τομείς ανάπτυξης του παιδιού και της οικογενειακής ψυχολογίας. Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι είναι φυσιολογικό όταν το παιδί τους «ξαφνικά», γύρω στην ηλικία των τριών χρόνων, εκεί που ήταν υπάκουο και πειθαρχημένο, αντιδρά και λέει όχι, διότι παρατηρείται η πρώτη «κρίση» προσωπικότητας, ένα φυσιολογικό μεταβατικό στάδιο εξέλιξής του. Στις Σχολές Γονέων ενθαρρύνονται οι γονείς να αναπτύξουν δεξιότητες, ώστε να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα τις δυσκολίες που παρουσιάζονται στο πλαίσιο του γονικού τους ρόλου. Ένας γονιός που δεν έχει αυτοεκτίμηση και δεν ενθαρρύνεται, θα μεγαλώσει αποθαρρημένα παιδιά.

Επιπροσθέτως, οι Σχολές Γονέων βοηθούν τους γονείς να επαναξιολογήσουν τις αξίες, τις πεποιθήσεις, τις προσδοκίες και τους στόχους τους, σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους – μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει «ιδανικός» γονιός. Έχουμε μεγαλώσει μ’ ένα πρότυπο «τελειότητας»: πρέπει να είμαστε τέλειοι γονείς, τέλειοι σύντροφοι, τέλειοι επαγγελματίες. Οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πρότυπα ευτυχισμένων οικογενειών, που αλείφουν βούτυρο σε φέτες ψωμιού και τραγουδούν τρισευτυχισμένοι. Όμως, αυτή η τελειότητα δεν υπάρχει. Απαιτούμε και εμείς, με τη σειρά μας, από τα παιδιά μας την τελειότητα. Να είναι άριστοι μαθητές, τα καλύτερα παιδιά, πάρα πολύ ήσυχα, να μην κάνουν ποτέ φασαρία. Στις Σχολές Γονέων, οι γονείς μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει τέλειος γονιός, ούτε τέλεια παιδιά. Ευτυχώς!

Από έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι οι γονείς που τείνουν να συμμετέχουν σε τέτοια προγράμματα είναι, συνήθως, γονείς οι οποίοι αξιολογούν τον ρόλο τους ως σημαντικό, μοιράζονται πολλές δραστηριότητες με τα παιδιά τους και, γενικότερα, είναι ψυχολογικά διαθέσιμοι. Επιθυμούν, με άλλα λόγια, να μάθουν τι σκέφτονται και, κυρίως, πώς αισθάνονται τα παιδιά τους, και να διερευνήσουν τη συμπεριφορά τους.

Στα προγράμματα των Σχολών Γονέων, η εκπαιδευτική διαδικασία έχει ως στόχο την ενεργό συμμετοχή των εκπαιδευομένων γονιών, σύμφωνα με τις αρχές της εκπαίδευσης ενηλίκων. Οι εναλλακτικοί τρόποι προσέγγισης των θεμάτων που προτείνονται κάθε φορά, προκύπτουν από την ομαδική διαδικασία συζήτησης και ανταλλαγής εμπειριών. Οι ίδιοι οι συμμετέχοντες παίζουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση των εναλλακτικών λύσεων. Σταδιακά, υπάρχει διαφοροποίηση στις στάσεις και στη συμπεριφορά των γονιών, αλλαγή την οποία παρατηρούν τόσο οι ίδιοι, όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους. Οι γονείς μαθαίνουν να ακούνε τα παιδιά τους, να βάζουν όρια, να τα ενθαρρύνουν, να αποφεύγουν τις συγκρίσεις κ.ο.κ.

Η Σχολή Γονέων -ιδιαίτερα για τους γονείς των μεγαλουπόλεων- αποτελεί, επιπροσθέτως, και μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Οι γονείς αισθάνονται ότι δεν είναι μόνοι τους στο πλαίσιο του γονικού τους ρόλου. Έτσι, βιώνουν λιγότερο άγχος και είναι περισσότερο αποδοτικοί.Με άλλα λόγια, εγκαθιδρύεται σταδιακά μια καλύτερη και ουσιαστικότερη σχέση και επικοινωνία με τα παιδιά τους. Σημασία, λοιπόν, έχει το γεγονός ότι μπορεί κανείς να μάθει πώς να γίνει καλύτερος γονιός. Το να εμμένει κανείς μόνο στο ένστικτο του να είναι γονιός, με τη λογική του ότι δεν έπαθε και τίποτα μεγαλώνοντας χωρίς οι γονείς του να έχουν «εκπαιδευτεί», ή στο άλλοθι της –πραγματικής, παρ’ όλα αυτά- έλλειψης χρόνου, είναι κι αυτό μια επιλογή. Αν ο ίδιος το θελήσει, ευτυχώς, υπάρχουν τρόποι. Η παρακάτω ιστορία δείχνει με συμβολικό τρόπο πώς -αν κάποιος γονιός πάρει την απόφαση ν’ αλλάξει- μπορεί να το καταφέρει, παρά τις αντιξοότητες.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies