Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συναντάμε τη Βάσια Τριφύλλη, ηθοποιό

Συναντάμε τη Βάσια Τριφύλλη, ηθοποιό

από kmir

vasia-trifylli-1«Καλούμε τους γονείς να γίνουν οι πρώτοι μας εθελοντές»

 

Συνέντευξη στη Δήμητρα Μαυρίδου

Η Βάσια Τριφύλλη είναι μια γυναίκα που ξέρει να κερδίζει τους ανθρώπους, από την πρώτη στιγμή. Την συνάντησα στο γραφείο της, στο κέντρο της Αθήνας και όχι στο θέατρο όπως θα περίμενε κανείς. Απλή, προσιτή, ανθρώπινη. Εκτός από αγαπημένη ηθοποιός, είναι και Πρόεδρος του Οργανισμού Οδικής Ασφάλειας Δήμου Αθηναίων(ορ.οδ.α), αλλά και μια καλή μαμά. Την αγαπήσαμε μέσα από τις κωμωδίες και μας κάνει να γελάμε εδώ και πολλά χρόνια. Το ίδιο κάνει και στην προσωπική της ζωή. Αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με χιούμορ και τους χαμογελάει. Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το αποδεικνύει καθημερινά μέσα από τον αγώνα της.

Είναι δυναμική και πετυχαίνει τους στόχους της. Αυτό ευελπιστούμε και εμείς. Το σχέδιο δράσης του ορ.οδ.α. έχει ρίξει το βάρος του στην προστασία των παιδιών. Περίπου 2.000 λέξεις και δεν καταφέραμε να συζητήσουμε όλα όσα θα θέλαμε. Μου ζήτησε όμως να σας αφυπνίσουμε και να σας ευαισθητοποιήσουμε, γιατί τα παιδιά μας χρειάζονται όλους. Ελπίζω να τα καταφέραμε.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας από την ηθοποιία, χάρη στην οποία κερδίσατε την αγάπη των θεατών…

Καταρχήν δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να ήθελε να γίνει κάτι άλλο εκτός από ηθοποιός. Υπήρχε μόνο στο πίσω μέρος του μυαλού μου το πολυτεχνείο, ως δέλεαρ για να με αφήσει ο μπαμπάς μου να γίνω ηθοποιός. Ο μπαμπάς μου βέβαια ήταν σίγουρος ότι δεν θα περάσω στο πολυτεχνείο, οπότε δεν θα γίνω ηθοποιός. Τελικά πέρασα στο πολυτεχνείο, στην Αρχιτεκτονική. Την ίδια όμως χρονιά, το 1966 πέρασα και στη σχολή του Κάρολου Κουν και στη σχολή του Εθνικού θεάτρου. Πήγαινα στο πολυτεχνείο, αλλά η καρδιά μου ήταν στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την άφησα λοιπόν, δίνοντας διορία στον εαυτό μου τα τρία χρόνια για να επιτύχω ως ηθοποιός. Αν δεν τα κατάφερνα θα τα παρατούσα και θα συνέχιζα τις σπουδές μου στην αρχιτεκτονική. Να όμως που τα κατάφερα.

Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο θέατρο Γκλόρια, στο «Αγάπη μου παλιόγρια». Ο θίασος αποτελούνταν από τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρω Κοντού, τον Νίκο Ρίζο, τον Γιάννη Βογιατζή και άλλους. Κατευθείαν στα βαθιά έπεσα.

Αγαπημένες δουλειές σας;

Οι «αυθαίρετοι», από τα πρώτα σίριαλ στην ιδιωτική τηλεόραση, που κράτησαν 2 χρόνια και μετά για τέσσερα χρόνια το επίσης αξέχαστο «Ραντεβού στα τυφλά». Τα νούμερα του Ραντεβού στα Τυφλά δεν τα έχει περάσει ούτε ο φίλος μου ο Λάκης ο Λαζόπουλος. Τόλμησαν τότε να σκεφτούν την εκπομπή αυτή, που για την εποχή της ήταν ιδιαίτερα προοδευτική και πέτυχαν. Την καμαρώνω αυτή τη δουλειά, την θεωρώ παιδί μου. Πήραμε τον μπούσουλα από την αγγλική εκπομπή, αλλά δεν τον ακολουθήσαμε καθόλου.

Και το ενδιαφέρον σας για τα κοινά πότε ξεκίνησε;

Παιδί ώθεν. Συνεχίζω βέβαια να δουλεύω στο θέατρο. Παράλληλα υπήρξα οκτώ χρόνια δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Βύρωνα με τον Συνασπισμό και την επόμενη τετραετία με το ΚΚΕ. Και τώρα με τον Νικήτα Κακλαμάνη. Γιατί πιστεύω ότι ο δήμος δεν έχει χρώματα. Η γειτονιά είναι γειτονιά για όλους. Ο θεός δεν μου έδωσε παιδιά και θέλω να βασανίζομαι με τα κοινά.

Και η θέση σας στον Οργανισμό Οδικής Ασφάλειας (ορ.οδ.α), πώς προέκυψε;

Σίγουρα δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ο τομέας μου. Θα μπορούσα να είμαι στον πολιτιστικό τομέα που είναι κάτι κοντά στο επάγγελμά μου. Εδώ είμαι επειδή έχω μια άλλη μεγάλη αγάπη, τα παιδιά. Η σειρά ερώτων είναι παιδιά, ηλικιωμένοι, σκυλιά. Είμαι με τις μειονότητες…Εδώ λοιπόν που ήρθα ως κομήτης, βρήκα τον Γιάννη Αγγελόπουλο, διαχειριστή του ορ.οδ.α. και Γενικό Διευθυντή Ασφαλειών Δήμου Αθηναίων που δικαιούται να λέγεται πατέρας όλων αυτών των δράσεων του δήμου.

Τον εκτιμώ πολύ, τον ακούω πολύ και το αστειότερο όλων είναι ότι μερικές φορές και εκείνος με ακούει, αν έχω μια καλή ιδέα. Άλλωστε στη δουλειά μου έμαθα ότι χωρίς καλή ομάδα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Και εγώ έχω πολύ καλή ομάδα: τον Ηρακλή Μαρκουίζο, τη Μάντυ Κοντογιάννη, τη Μαρία Διακοδημητρίου και το Μιχάλη Αγγελόπουλο.

Όταν ξεκινήσαμε συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε ένα μεγάλο κενό στο μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής, στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Με την ευγενική χορηγία της Renault μεταφράστηκε ένας γαλλικός εκπαιδευτικός οδηγός για μικρά παιδιά (6-12 ετών), εγκρίθηκε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και με τη σύμφωνη γνώμη της τότε Υπουργού της κας Μαριέττας Γιαννάκου προωθήθηκε στα σχολεία της Αθήνας και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Η πολιτεία είχε εντάξει το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής στην ευέλικτη ζώνη. Αυτό σημαίνει ότι ήταν στην διακριτική ευχέρεια του κάθε εκπαιδευτικού να το εντάξει στο πρόγραμμά του ή όχι. Όταν όμως κάτι δεν είναι υποχρεωτικό δεν προχωράει…

Δείξαμε βέβαια κατανόηση διότι το υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών στο δημοτικό είναι ήδη πιεσμένο. Για αυτό, ξεκινήσαμε να εφαρμόζουμε εκπαιδευτικά προγράμματα στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής που έχουμε στον Αγ. Ανδρέα Αττικής, για τους μικρούς κατασκηνωτές. Εμείς όμως δεν κάνουμε εκπαίδευση αλλά ευαισθητοποίηση των παιδιών. Για να κάνεις μια πλήρη εκπαίδευση σε 2.000 με 3.000 παιδιά απαιτείται χρόνος. Σε μια κατασκηνωτική περίοδο το παιδί έρχεται για να κάνει τα μπάνια του και να παίξει και όχι για να κάνει μάθημα. Μέσα από αυτό το σύστημα τα παιδιά μαθαίνουν να περπατούν σαν πεζοί και να χαράσσουν τον ασφαλή δρόμο για το σχολείο. Εμείς του δείχνουμε τα σήματα σε ομάδες (απαγόρευση, υποχρέωση, προειδοποίηση) και μετά τους δείχνουμε ποια είναι η διάβαση των πεζών, ότι κάνουμε ποδήλατο με κράνος και επιγονατίδες, κ.ο.κ.

Το σημαντικό όμως είναι η συμβολή της οικογένειας. Να έρχεται η οικογένεια και να συμπληρώνει αυτό που κάνουμε. Αν δεν καταλάβουν οι γονείς το μέγεθος του προβλήματος δυστυχώς θα κλαίνε όταν θα χάνουν το παιδί τους ή το ίδιο το παιδί θα κλαίει όταν θα χάνει τους γονείς του. Κανονικά θα έπρεπε να εκπαιδεύουμε τους γονείς περισσότερο παρά τα παιδιά.

Νομίζω ότι τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής είναι ένας σημαντικός θεσμός, αρκεί να αξιοποιηθεί καταλλήλως.

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Ο νέος κοινοτικός κώδικας προβλέπει για πρώτη φορά ότι οι δήμοι έχουν τη δυνατότητα να ιδρύουν και να συντηρούν τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής. Αυτό σε συνδυασμό με τις ενέργειες του Υπουργείου Μεταφορών να καθαρίσουν τα πάρκα αυτά και να τεθούν σε λειτουργία με βάση το πρόγραμμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι πολύ σημαντικό. Αρκεί να ενεργοποιηθούν οι γονείς. Οι γονείς θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πηγαίνουμε τα παιδιά στα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής για να παίξουν με τα αυτοκίνητα ή για να κάνουν ποδήλατο. Το σημαντικό είναι να του δείξουν τα σήματα, να του εξηγούν τι σημαίνει έκαστο. Πρέπει επίσης να υπάρχει και προσωπικό στα πάρκα που θα δίνει τις κατάλληλες οδηγίες, θα προσέχει τα παιδιά και αν είναι εφικτό είναι καλό να τα επιβραβεύει και με ένα διπλωματάκι. Χρειαζόμαστε όμως βοήθεια.

Για παράδειγμα ο ρόλος των σχολικών τροχονόμων είναι πολύ σημαντικός για εμάς. Για εμένα, επιτελούν ένα πολύ σοβαρό έργο, σε δύσκολα σημεία. Όμως δεν έχει γίνει κατανοητό αυτό από τον κόσμο. Ο οδηγός, ακόμα και ο γονιός βιάζονται και αρνούνται να υπακούσουν. Για παράδειγμα, λέμε στους γονείς να μην πηγαίνουν τα παιδιά τους με το αυτοκίνητο μέχρι την πόρτα του σχολείου γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να χτυπήσουν κάποιο άλλο παιδί. Μας έλεγαν οι σχολικοί τροχονόμοι ότι τους αγνοούν. Μιλάμε λοιπόν για ένα σύνθετο πρόβλημα. Εμείς σαν Οργανισμός Οδικής Ασφάλειας έχουμε δώσει έμφαση στο παιδί και την προστασία του, π.χ. αν υπάρχει κάποιος δρόμος που εγκυμονεί κινδύνους κ.λπ.

Υστερούμε πολύ σε πολλά σχέση με τους αντίστοιχους οργανισμούς της Ευρώπης, αλλά κυρίως υστερούμε στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν εθελοντές.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies