Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με τον Χρήστο Δημόπουλο,παρουσιαστή

Συζητάμε με τον Χρήστο Δημόπουλο,παρουσιαστή

από kmir

 

dimopoulos-2Είναι αυξημένες οι απαιτήσεις του μικρού θεατή σε σχέση με το ενήλικο κοινό;

Ο μικρός θεατής είναι πιο αγνός και πιο απαιτητικός. Αν δεν του αρέσει κάτι, το λέει. Εμείς οι μεγάλοι έχουμε καταπιεί τόσες βλακείες, τόσες αθλιότητες… Και συνεχίζουμε. Δεν έχουμε πια την ικανότητα να κλείσουμε το κουμπί. Αφήνουμε την τηλεόραση να παίζει ακατάπαυστα. Αποχαυνωνόμαστε μπροστά της, για να ξεχνάμε, φοβάμαι, την ίδια τη ζωή. Σας είπα, οι μικροί τηλεθεατές μού γράφουν και μου λένε «Θέλουμε περισσότερο από εκείνο, δεν μας αρέσει το άλλο». Δεν έχουν ενδοιασμούς.

Οι σημερινοί θεατές σας διαφέρουν από τους θεατές σας που ήταν παιδιά το 1986; Έχουν αλλάξει τα παιδιά; Οι γονείς έχουν αλλάξει κι αυτοί;

Ο κόσμος ολόκληρος αλλάζει. Και μάλιστα με ρυθμούς που πια δεν τους παρακολουθούμε. Το 1986 δεν υπήρχε Ίντερνετ, δεν είχε κάθε παιδί κι από δύο κινητά. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μόλις άρχισαν να εμφανίζονται. Και οι γονείς ήταν πιο ανέμελοι. Δεν είχαν τόσες κάρτες, τόσα δάνεια… Κάθε χρόνο δυσκολεύουν τα πράγματα. Αλλά, κατά βάθος, το παιδί είναι πάντα αγνό. Όσο μεγαλύτερο ποσοστό από την αγνότητα που κρύβει μέσα του το παιδί κατορθώσουμε να διατηρήσουμε ανέπαφο, τόσο κερδίζουμε το παιχνίδι. Θα την χάσει που θα την χάσει, μια με το σχολείο, μια με την κοινωνία, μια με το επάγγελμα… Ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε έστω και κάποια ψήγματα απ’ αυτή την αγνότητα που όλοι έχουμε ανάγκη.

Η τηλεόραση είναι, τελικά, τόσο κακή όπως την παρουσιάζουν; Τι συμβουλή θα δίνατε στους γονείς όσον αφορά τον τρόπο χρήσης της;

Είμαι λίγο κάθετος σε αυτό. Ναι, η τηλεόραση είναι τόσο κακή. Βλέπετε, το ίδιο το μέσον είναι πολύ ελκυστικό. Πώς να κλείσεις το κουμπί μιας συσκευής που βρίσκεται στο σαλόνι σου και εκπέμπει πολύχρωμες εικόνες και κρυστάλλινο ήχο; Κι εγώ παρασύρομαι καμιά φορά… Βέβαια, υπάρχουν και εκπομπές που είναι πολύ καλές, κυρίως στη δημόσια τηλεόραση. Αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό είναι σκουπίδια. Η απαγόρευση, όμως, δεν είναι η απάντηση. Το μέτρο είναι. Ποτέ τηλεόραση σε παιδιά κάτω των τριών ετών. Ποτέ τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο.

Κι όταν τα παιδιά μας βλέπουν τηλεόραση, είμαστε μαζί τους, σχολιάζουμε αυτά που βλέπουμε, επισημαίνουμε τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέματα, και καλλιεργούμε τα κριτήρια του παιδιού, ώστε όταν βρεθεί μόνο του μπροστά στο κουτί, να μπορεί ν’ αντισταθεί: ν’ αλλάξει κανάλι ή να κλείσει το κουμπί.

Καρτούν ή κουκλοθέατρο; Στρουμφάκια και αστυνόμος Σαΐνης ή Transformers; Ήταν πιο αθώα τα παιδικά πριν από κάποια χρόνια;

Και τα δύο, φυσικά. Δεν είμαι εγώ εκείνος που θα καταδικάσει τους Transformers. Εμένα, προσωπικά, με απωθούν, αλλά το γούστο μου είναι άλλης εποχής. Σαφώς και τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα όσο ήταν άλλοτε. Σήμερα, τα πάντα είναι θέμα marketing, και πίσω από τα παιδικά προγράμματα στήνονται ολάκερες βιομηχανίες. Οι Transfomers, μια και μου το είπατε εσείς, κυκλοφορούν σε παιχνίδι, σχολική τσάντα, μολύβια, t-shirt. Το ίδιο όμως και ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης, o Μίκυ Μάους και η Ντόρα η Εξερευνήτρια. Λέτε να με δείτε και εμένα μια μέρα σε κουκλάκι;! Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να έχω την απαίτηση το σημερινό παιδί να έχει ως μοναδικό του εφόδιο τον Καραγκιόζη ή το κουκλοθέατρο.

Ζει σ’ έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Μια γεύση του πρέπει να την πάρει από τα πρώτα τρυφερά του χρόνια. Αλλά, επαναλαμβάνω, στα πάντα σημασία έχει το μέτρο και, πάνω απ’ όλα, η συμμετοχή των γονιών. Αν οι γονείς είναι δίπλα στο παιδί, αν καθίσουν να του μιλήσουν, να του εξηγήσουν, να είναι δίπλα του και όχι απόντες, τότε δεν φοβάμαι τίποτα.

Τι σημαίνει για εσάς το «Ουράνιο τόξο»; Ποια είναι τα χρώματά του;

Τα χρώματα της ελπίδας. Όπως και το πραγματικό ουράνιο τόξο σηματοδοτεί το τέλος της καταιγίδας και φωτίζει υπέροχα τον ουρανό, έτσι και η τηλεοπτική του εκδοχή σημαίνει πως, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλες τις αντιξοότητες, υπάρχει τρόπος να δούμε τη ζωή από την καλή της πλευρά, να μην παρασυρθούμε από τη δίνη της και ν’ αντισταθούμε…

Ο αγαπημένος σας παιδικός ήρωας είναι ο…

Ο Ντόναλντ Ντακ. Τότε δεν ήξερα, βλέπετε…

Ο ήρωας της ζωής σας είναι…

Πολλοί. Όλοι ανώνυμοι και ζουν δίπλα μας. Ο μεροκαματιάρης, ο μετανάστης, το παιδί που πρέπει να γίνει κάτι οπωσδήποτε…

Το «Ουράνιο τόξο» προβάλλεται από Δευτέρα έως Παρασκευή, στις 14.30, στην ΕΤ1.

Ο Χρήστος Δημόπουλος είναι γιος του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου και της Βεατρίκης Δεληγιάννη, ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου. Όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει ηθοποιός. Τελικά, τελείωσε γραφικές τέχνες στην Αγγλία και, παράλληλα, αποφοίτησε κι από μια δραματική σχολή στην Αθήνα. Έχει δουλέψει ως γραφίστας, κειμενογράφος, εκφωνητής, σεναριογράφος, συγγραφέας, διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων, διευθύνων Σύμβουλος Διαφημιστικής Εταιρείας.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies