Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με τον Χρήστο Δημόπουλο,παρουσιαστή

Συζητάμε με τον Χρήστο Δημόπουλο,παρουσιαστή

από kmir

dimopoulos-3Μεγάλωσα με το «Ουράνιο τόξο». Όταν το 1986 ξεκίνησε να προβάλλεται στην κρατική τηλεόραση, καθόμουν, θυμάμαι, στο σαλόνι και περίμενα ν’ ακούσω το κλειδί στην πόρτα.

Βλέπετε, η ώρα που γύριζε ο μπαμπάς μου από τη δουλειά συνέπιπτε με την ώρα που ξεκίναγε το «Ουράνιο τόξο». Παιδικές αναμνήσεις. Σήμερα, 23 χρόνια μετά, βρέθηκα στα τηλεοπτικά πλατώ του «Ουράνιου τόξου» για να συνομιλήσω με έναν από τους παιδικούς μου ήρωες, τον κύριο Χρήστο Δημόπουλο. Σήμερα, μπορεί να μην προλαβαίνω πια να δω το «Ουράνιο τόξο», αλλά το βλέπει η μαμά μου. Την ηρεμεί. Αναρωτιόμουν τι κάνει την εκπομπή τόσο αγαπητή. Όταν γνώρισα τον κύριο Δημόπουλο, το ερώτημα απαντήθηκε. Είναι ο εαυτός του. Και η τηλεόραση έχει έλλειψη από αληθινούς χαρακτήρες.

 

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

Το όνομά σας έχει συνδεθεί με την εκπομπή «Ουράνιο τόξο». Γυρνώντας πίσω, στο 1986 που ξεκίνησε η εκπομπή, θα θέλατε να μας πείτε πώς ξεκίνησε ως ιδέα, πώς συνεχίστηκε και πώς είναι σήμερα, έπειτα από τα γενέθλια των 1.000 εκπομπών;

Πάνω από 1.500 θέλετε να πείτε… Από το 1982 εκφωνούσα δελτία ειδήσεων στο κρατικό ραδιόφωνο. Ήταν η εποχή που ο Νίκος Πιλάβιος, τότε προϊστάμενος του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών της Τηλεόρασης, αποφάσισε να φτιάξει μια «ομπρέλα», μια ζώνη, στην οποία θα εντάσσονταν όλες οι εκπομπές του παιδικού προγράμματος. Τη ζώνη αυτή θα την ονόμαζε «Ουράνιο τόξο», και κάλεσε εμένα και μια δημοσιογράφο, την Ρένα Μάλλιου, ν’ αναλάβουμε την παρουσίαση. Δέχτηκα.

Η εκπομπή μεταδιδόταν τότε ζωντανά, κάθε μεσημέρι, και περιλάμβανε, εκτός από παιδικές εκπομπές, όπως το «Γύρω-γύρω όλοι», με τον Γιάννη Ζουγανέλη, ή ξένες σειρές, και ένα δελτίο ειδήσεων για παιδιά, που επιμελείτο η δημοσιογράφος Νίτσα Λουλέ-Θεοδωράκη, κι ακόμα ένα δελτίο καιρού με τον μετεωρολόγο Φώντα Λαδοπρακόπουλο, μια κούκλα που έπαιζε ο Κώστας Λαδόπουλος. Το «Ουράνιο τόξο» γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Τα γράμματα των παιδιών έφταναν σε μεγάλες σακούλες, καθημερινά.

Λίγο αργότερα, ο Πιλάβιος παραιτήθηκε από την ΕΡΤ και πήρα τη θέση του. Είχα την ευθύνη παραγωγής 720 ωρών παιδικού προγράμματος κάθε χρόνο, και περηφανεύομαι ότι κατόρθωσα το 76% απ’ αυτό να είναι ελληνικό. Άντεξα τρία χρόνια, έως το 1989, οπότε και παραιτήθηκα από την ΕΡΤ. Λίγο μετά, το «Ουράνιο τόξο» έπαψε να υπάρχει.

Ώσπου, το 2001, ο τότε διευθυντής Τηλεόρασης, Μάνος Ευστρατιάδης, μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Είσαι ν’ αρχίσουμε ξανά το ‘Ουράνιο τόξο’;» Κι έτσι άρχισε η δεύτερη περίοδος της εκπομπής, το μεγάλο μου comeback! Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Η εκπομπή δεν είναι πια ζωντανή, δεν λειτουργεί ως ζώνη και έχει αλλάξει πια ριζικά από την αρχική της μορφή. Δεν παύει, όμως, να είναι φτιαγμένη με τα ίδια υλικά, το ίδιο κέφι και το ίδιο μεράκι μ’ εκείνο, το πρώτο «Ουράνιο τόξο».

Νιώθετε ότι η εκπομπή είναι κατά κάποιον τρόπο «παιδί» σας; Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχετε νιώσει την ανάγκη να κάνετε άλλο ένα βήμα στην επαγγελματική σας πορεία;

Η σημερινή της μορφή, αναμφίβολα, είναι δικό μου παιδί. Μπορεί να την ξεκίνησε ο Πιλάβιος, αλλά τότε ήταν κάτι άλλο, εξυπηρετούσε διαφορετικό σκοπό. Τώρα λειτουργεί αυτόνομα, και μάλιστα με το ειδικό βάρος της μοναδικής ελληνικής εκπομπής για παιδιά που προβάλλει η τηλεόραση. Αλλά, ξέρετε, μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της εκπομπής παίζουν τα ίδια τα παιδιά. Με τα χιλιάδες γράμματα και e-mail τους, μου λένε τι θα ήθελαν να δουν, τι τους αρέσει και τι όχι. Έτσι, στην ουσία τα παιδιά είναι αυτά που διαμορφώνουν την εκπομπή.

Όσο για το «άλλο βήμα» που λέτε, μην ξεχνάτε ότι στην Ελλάδα «σταμπάρεσαι» εύκολα. Κάνω το «Ουράνιο τόξο» 11 χρόνια τώρα. Έχω χαρακτηριστεί ως παρουσιαστής «παιδικών» εκπομπών. Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να με προτείνει κάποιος για την παρουσίαση ενός τηλεπαιχνιδιού, ας πούμε. Άρα, ο χώρος είναι περιορισμένος. Αυτό που θα ήθελα πραγματικά να κάνω, είναι ένα διαφορετικό «Ουράνιο τόξο». Με άλλες προδιαγραφές, όπως το ονειρεύομαι. Κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, κυρίως εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Τι είναι αυτό που έχει κάνει την εκπομπή να ξεχωρίσει και να αγαπηθεί τόσο πολύ;

Η τιμιότητά της. Αποτείνομαι στα παιδιά ως ίσος προς ίσο. Δεν τα δασκαλεύω, τα μαλώνω πότε πότε, δεν κάνω τον έξυπνο. Πώς θα μπορούσα άλλωστε, μιας και τα παιδιά είναι, κατά τεκμήριο, πιο έξυπνα από μας; Κι ακόμα, κλείνω το μάτι και στους μεγάλους, κι είναι πολλοί που παρακολουθούν την εκπομπή, μοιράζομαι αστεία μαζί τους, αλλά τους δείχνω, υποδορίως θα έλεγα, ποιος θα έπρεπε να είναι ο τρόπος επικοινωνίας με τα παιδιά… Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια παιδική τηλεοπτική εκπομπή για να θεωρείται επιτυχημένη; Πρέπει να είναι διασκεδαστική, να μην κρατάει πολύ, να έχει γρήγορες εναλλαγές εικόνων και θεμάτων, μεγάλες ανατροπές, παράξενους ήρωες… Αυτά ακριβώς που δεν έχει το «Ουράνιο τόξο»!

Γι’ αυτό κι αναρωτιέμαι πώς η εκπομπή έχει τόσο μεγάλη επιτυχία, όντας από τη φύση της κάπως παλιομοδίτικη ή, για να το πω πιο σκληρά, αντι-τηλεοπτική. Φαίνεται πως τα παιδιά έχουν ανάγκη, μέσα στον ξέφρενο ρυθμό που τους αναγκάζουμε να ζουν και να εργάζονται (ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι ίσως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες!), ν’ ακούν μια ήρεμη φωνή, να βλέπουν τους συνομηλίκους τους, ν’ ακούν ένα παραμύθι… Για να ξεφύγουν από το ηλεκτρονικό παιχνίδι, από το Ίντερνετ, από το κινητό, από τα τόσα μαθήματα και τις τόσες εξωσχολικές δραστηριότητες που τους φορτώνουμε…

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies