Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με τη Σοφία Ζαραμπούκα, εικονογράφο

Συζητάμε με τη Σοφία Ζαραμπούκα, εικονογράφο

από kmir

zarampoukaΑνάμεσα στις εικόνες και στις λέξεις, ανάμεσα στην εικονογράφηση και τη γραφή, ανάμεσα στα μικρά παιδιά και τα λίγο μεγαλύτερα, κινείται η ζωή της κυρίας Σοφίας Ζαραμπούκα, που αγαπάει πολύ τη δουλειά της και δεν θα την άλλαζε για κανέναν λόγο.

Το ευχόμαστε κιόλας, γιατί το μεράκι της είναι αποτυπωμένο σε όλα της τα έργα. Και το χρειαζόμαστε για να αντλούμε δύναμη και ενέργεια από τους ήρωές της. Την συναντήσαμε στις εκδόσεις Μεταίχμιο και μιλήσαμε μαζί της για το νέο της βιβλίο «Τα αδέσποτα», αλλά και για το αγαπημένο θέμα αυτής της στήλης, το διάβασμα.

 

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

«Δεν έκανα δικά μου παιδιά, γιατί δούλεψα από πολύ νωρίς. Πάντως, πιστεύω ότι οι γονείς πρέπει να έχουν συνεχώς στραμμένη την προσοχή τους στα παιδιά τους. Πραγματικά, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι εργαζόμενοι γονείς. Τους θαυμάζω που τα βγάζουν πέρα, δουλεύουν και έχουν ταυτόχρονα και σχέση με το παιδί τους.

»Πριν από λίγο καιρό ήμουν και πρόεδρος στη Βουλή των Εφήβων, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι ένα από τα κύρια θέματα που απασχολούσαν τα παιδιά ήταν και η σχέση τους με τους γονείς τους. Τα παιδιά αισθάνονταν κενό…»

Άρα, το πρώτο ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε την ύπαρξη αυτού του κενού;

Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουν πως το να διαβάζεις ένα βιβλίο με ένα μικρό παιδί, κάνει πολύ καλό. Δημιουργούνται θέματα για να συζητήσεις και σιγά σιγά συνδέεται μαζί σου. Ενώ, αντίθετα, τι κάνουν άλλοι γονείς; Τα βάζουν μπροστά στην τηλεόραση μ’ ένα dvd. Έτσι «παράγουμε» παιδιά που είναι σχεδόν βουβά, δεν ξέρουν να κάνουν διάλογο. Μόνο ακούνε. Και βλέπεις, τελικά, ότι τα παιδιά που χειρίζονται ωραία τη γλώσσα, είναι παιδιά που ο γονιός πέρασε λίγο χρόνο μαζί τους διαβάζοντάς τους ένα βιβλίο. Γιατί το βιβλίο θα φέρει και την κουβέντα. Σε ρωτάει τι θα πει αυτό, και εσύ του λες πέντε νέες λέξεις.

Όταν γράφετε για τα παιδιά, τι ακριβώς έχετε στο μυαλό σας;

Όσον αφορά εμάς τους συγγραφείς, το θέμα είναι πώς γράφεις ή πώς εικονογραφείς ένα βιβλίο ώστε να αρέσει και στον γονιό. Πάντοτε γράφω σε δύο επίπεδα, και ιδίως για τα πολύ μικρά παιδιά. Είναι σαν να ακούω μία μητέρα ή έναν πατέρα να το διαβάζει. Και θέλω εμμέσως να του πω και εκείνης ή εκείνου κάποια πράγματα. Παραδείγματος χάρη, κάνω μια νύξη στο τελευταίο μου βιβλίο για τα στενά και βρόμικα πεζοδρόμια. Το παιδί δεν είναι σε θέση να το καταλάβει, αλλά ο γονιός παίρνει ένα μήνυμα και καταλαβαίνει ότι αυτό απευθύνεται σε αυτόν. Είναι πολυεπίπεδη η γραφή, γιατί αν βαρεθούν την ανάγνωση οι γονείς, σταματάνε να διαβάζουν και στο παιδί τους.

Πάντως, είτε πρόκειται για πολύ απλή ιστορία είτε για λογοτεχνικό ή φιλοσοφικό αριστούργημα, το ζητούμενο είναι ένα: να ξεκινήσει διάλογος μεταξύ του γονιού και του παιδιού. Και αυτό μπορεί να προκύψει και από την πιο απλή ιστορία.

Πόσο εύκολο είναι να κάνεις ένα παιδί να διαβάσει;

Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο. Έτσι τουλάχιστον μας δείχνουν οι στατιστικές. Το βιβλίο είναι κάτι το ξεχωριστό. Έχει σχέση με το γεγονός ότι το πιάνεις, το ανοίγεις, το μυρίζεις, το βάζεις στο ράφι σου και το έχεις, είναι ένα αντικείμενο. Δεν πιστεύω ότι το βιβλίο κινδυνεύει. Βέβαια, επισημαίνω ότι το να βάλεις ένα dvd σ’ ένα παιδί, σου επιτρέπει να κάνεις τις δουλειές σου, τα τηλεφωνήματά σου κ.λπ. Αλλά πρέπει να καταλάβει ο γονιός ότι εκεί έχασε κάθε πιθανότητα να επικοινωνήσει με το παιδί του. Ο διάλογος πρέπει να αρχίζει από πολύ νωρίς. Η σχέση και η εμπιστοσύνη θα καλλιεργηθούν σταδιακά. Μιλάνε όλοι για ψυχολόγους, λες και εξαφανίστηκε η σχέση των γονιών με τα παιδιά τους.

Ναι, αλλά είναι πολλά τα παιδιά που δεν διαβάζουν…

Όντως, πάρα πολλά παιδιά δεν διαβάζουν. Το θέμα είναι πόσο εκτεθειμένο είναι το παιδί στην πληθώρα των πολύ ωραίων βιβλίων που πια κυκλοφορούν και στη χώρα μας. Αν εκτεθεί στα βιβλία, σίγουρα θα υπάρχει κάποιο έντυπο που το ενδιαφέρει, και αν το αφήσεις ελεύθερο, θα το διαλέξει. Και φυσικά δεν του επιβάλλεις κάτι. Αγοράζεις κάτι που σου αρέσει και το αφήνεις σ’ ένα τραπεζάκι, για παράδειγμα. Το παιδί κάποια στιγμή θα το ανοίξει.

Μπορείτε επίσης να κάνετε μια συμφωνία, μία ώρα πριν κοιμηθεί το παιδάκι σας, κάθε βράδυ, να του διαβάζετε κάτι. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να μπει στη ζωή του παιδιού, όπως μαθαίνει να πλένει τα δόντια του, να τρώει μήλο κ.λπ. Είναι μια απαραίτητη πνευματική τροφή. Δεν μπορεί να λείψει. Όπως δεν μπορεί να λείψει και ο προφορικός λόγος. Δεν μπορούμε να επικοινωνούμε μουγκρίζοντας. Η επικοινωνία είναι το Α και το Ω στη ζωή μας. Και λέω συχνά στους γονείς ότι η διαδικασία τού διαλέγω για το παιδί μου είναι και αυτή ένας τρόπος επικοινωνίας.

Άρα, διαλέγει το παιδί τι βιβλίο να διαβάσει, ή ο γονιός του;

Μέχρι μια ηλικία διαλέγει ο γονιός. Έχω παρατηρήσει, όσον αφορά το βιβλίο, ότι τα πολύ μικρά παιδιά διαλέγουν τα εντυπωσιακά εξώφυλλα. Προφανώς γιατί το εξώφυλλο είναι το πρώτο που θα τα τραβήξει. Όσον αφορά, όμως, το περιεχόμενο, ο γονιός είναι σε θέση να κάνει ένα ξεφύλλισμα, και αν του αρέσει, να το πάρει στο παιδί του.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies