Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Φωτεινή Γεωργαντά, γυμνάστρια

Συζητάμε με την Φωτεινή Γεωργαντά, γυμνάστρια

από kmir

georganta-1Συναντώντας την Φωτεινή Γεωργαντά για πρώτη φορά, αντικρίζει κανείς μια ώριμη γυναίκα, συνειδητοποιημένη, που ξέρει τι θέλει από τη ζωή της, και μάλιστα φαίνεται ότι το έχει διεκδικήσει και το έχει πετύχει.

Έχει δημιουργήσει μια ωραία οικογένεια, με δύο παιδάκια, την Τζωρτζίνα, τριών ετών, και τον Παναγιώτη, πεντέμισι, και φέτος ετοιμάζεται να επιστρέψει και στα τηλεοπτικά δρώμενα, έπειτα από μικρή αποχή για χάρη των παιδιών της.

 

Ας συστηθούμε. Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου

Είμαι πολύ ειλικρινής, αυθόρμητη, θεωρώ ότι είμαι δίκαιος και γλυκός άνθρωπος, καθώς και πολύ οργανωτική. Τώρα, όσον αφορά τα αρνητικά μου στοιχεία, είναι γεγονός ότι είμαι πολύ ανυπόμονη και πολλές φορές ίσως και λίγο οξύθυμη. Μετά από τόσα χρόνια, έχω φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο αυτογνωσίας, ώστε να προσπαθώ μέρα με τη μέρα να βελτιώσω όλα αυτά τα αρνητικά που βγαίνουν στην καθημερινότητά μου. Πιστεύω ότι ειδικά μέσα στην οικογένεια, κάθε μέρα είναι μια σκληρή μάχη με τον εαυτό σου, το να κατακτήσεις μια καλύτερη Φωτεινή, έναν καλύτερο εαυτό, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με την οικογένεια και με δύο προσωπάκια που σε περιμένουν να τους δώσεις τις λύσεις και έχεις την ευθύνη τους. Μερικές φορές το πετυχαίνω. Άλλες φορές, όχι. Είναι μέρες που πιστεύω ότι τα κατάφερα και είμαι αρκετά καλή μαμά, και άλλες μέρες που νιώθω ότι δεν τα καταφέρνω.

Τι είναι αυτό που σου δίνει η οικογένειά σου και τι χρειάζονται τα παιδιά;

Τα πιο σημαντικά που παίρνω από την οικογένειά μου είναι η αγάπη, η στοργή, η τρυφερότητα, η ασφάλεια, η αίσθηση ότι έχω τους δικούς μου ανθρώπους και θα λειτουργήσουν σαν ασπίδα σε οτιδήποτε κακό μπορεί να συμβεί. Θεωρώ ότι η οικογένεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Ευτυχώς, έχω δύο πολύ καλούς γονείς, που μου έδωσαν πολλή αγάπη, και θεωρώ ότι η αγάπη είναι το σημαντικότερο που μπορείς να δώσεις στα παιδιά. Το συναίσθημα, η στοργή, η φροντίδα, το νοιάξιμο είναι πολυτιμότερα από τα υλικά αγαθά. Και πρέπει τα παιδιά να νιώθουν ότι θα είμαστε δίπλα τους ό,τι και αν συμβεί. Επίσης, είναι σημαντικό η διαπαιδαγώγηση να γίνεται από τους γονείς.

Οι χειρότεροι γονείς είναι καλύτεροι από την καλύτερη νταντά. Η ώρα που περνάς με το παιδί σου είναι πολύτιμη και δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Είναι σημαντικό να είσαι γονιός, αλλά πιο σημαντικό είναι ότι κάθε μέρα μέσα από το παιδί μαθαίνεις πράγματα. Μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι μαζί του. Τα παιδάκια είναι άγραφο χαρτί, το οποίο πρέπει εσύ να το γεμίσεις. Να αφήσεις, λοιπόν, τη δική σου σφραγίδα, με πολλή προσοχή, χωρίς να είσαι υπερβολικός, θέλει μέτρο και επίγνωση. Να έχεις αυτοέλεγχο και αυτογνωσία, τι ακριβώς προσδοκάς, να είσαι ένας γονιός που αντιλαμβάνεται τα σημεία των καιρών.

Πιστεύεις ότι είσαι καλή μαμά;

Το προσπαθώ. Ακόμα είναι πολύ νωρίς για να το πω αυτό. Σε γενικές γραμμές, θεωρώ ότι είμαι καλή μαμά. Προσέχω να μην τους λείψει τίποτα, τα φροντίζω. Είμαι πολύ ευαίσθητη και τρυφερή, και θέλω να κάνω το καλύτερο για να τους ευχαριστήσω. Αυτό συμβαίνει και για την οικογένειά μου, αλλά και για τους φίλους μου, για τους ανθρώπους που αγαπάω πολύ. Από την άλλη, είμαι λίγο αυστηρή. Σαν μαμά θέλω την πειθαρχία, να μάθουν κάποια πράγματα και κάποιους κανόνες, γιατί στην προσχολική ηλικία μπαίνουν οι βάσεις για τη ζωή τους. Σε αυτά είμαι αυστηρή, αλλά νομίζω ότι θα τους κάνει καλό.

Πώς είναι ένα τυπικό 24ώρο με την οικογένεια;

Καταρχάς, ξυπνάμε όλοι μαζί γύρω στις 7. Ξυπνάω εγώ πρώτα και μετά από ένα τέταρτο ξυπνάω την υπόλοιπη οικογένεια. Θέλω τον χρόνο μου για να κάνω ένα μπάνιο, να τους έχω φτιάξει το πρωινό τους και μετά τους ξυπνάω. Συναντιόμαστε όλοι στο τραπέζι του πρωινού, όπου τρώμε τα δημητριακά μας, τα ψωμάκια μας, τις μαρμελάδες μας κ.λπ. Κατά τις 8 έρχεται το σχολικό, ο σύζυγος φεύγει κι αυτός, και εγώ πια οργανώνω την ημέρα μου. Κατά τις 10, ξεκινάω να μαγειρεύω, αφού κάνω πρώτα κάποια πρωινά ψώνια, εκτός από τα πρωινά που δουλεύω. Γύρω στις 3 θα επιστρέψουμε όλοι, και θα φάμε πάλι μαζί.

Γενικά προσπαθείτε να τρώτε όλοι μαζί….

Ναι, το επιδιώκω. Το τραπέζι έχει έναν συμβολισμό. Είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι χαλαρώνουν. Λύνονται. Λένε αυτά που τους συμβαίνουν. Βέβαια, οι μαμάδες έχουμε την τάση να αγχώνουμε τα παιδιά μας. Θέλουμε να μάθουμε τι γίνεται, τι συμβαίνει, και βομβαρδίζουμε τα παιδιά με πολλές ερωτήσεις. Αν, όμως, έρθουμε στη θέση τους, θα σκεφτούμε ότι όταν τρώμε, χαλαρώνουμε και δεν θέλουμε να μας μιλήσει κανένας. Οπότε, προσπαθώ να μαθαίνω αυτά που θέλω με τη μορφή της κουβεντούλας.

Το απόγευμα, συνήθως, τα παιδιά δεν κοιμούνται, και πηγαίνουν σε μια εξωσχολική δραστηριότητα. Φέτος θα ξεκινήσουν ένα πρόγραμμα μουσικοκινητικής αγωγής. Ο γιος μου, που είναι και μεγαλύτερος, κάποιες μέρες έχει και κολυμβητήριο. Είμαι και εγώ άνθρωπος της άθλησης και θέλω σίγουρα να τον οδηγήσω στον αθλητισμό.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies