Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Ελένη Γερουλάνου, παιδαγωγό

Συζητάμε με την Ελένη Γερουλάνου, παιδαγωγό

από kmir

geroulanouΑπό τα παιδικά μου χρόνια αν με ρωτήσει κανείς ποια ήταν η ωραιότερη ανάμνηση, θα απαντούσα τα Χριστούγεννα στους Τράχωνες. Οι Τράχωνες βρίσκονται στους πρόποδες του Υμηττού.

Εκεί ήταν το μεγάλο κτήμα της οικογένειας του πατέρα μου. Κτήμα με στάβλους, μ’ ένα παλιό αρχοντικό και ένα εκκλησάκι. Μεγάλα κυπαρίσσια, ελιές, πελώρια πεύκα, φραγκοσυκιές, λεμονιές, χαμομήλια, μαργαρίτες και πολλά φυτώρια υπήρχαν εκεί. Χρώματα και μυρωδιές αξέχαστες που δεν τις συναντάς πια τόσο κοντά στην Αθήνα. Τις Κυριακές, οι γονείς μου, ο αδελφός μου και εγώ τις περνούσαμε στο κτήμα.

Χριστούγεννα στο κτήμα

Τα Χριστούγεννα, όμως, στο κτήμα ήταν μεγάλη υπόθεση για όλους μας. Εβδομάδες πριν όλο το σπίτι ήταν υπ’ ατμόν. Πιάτα με γλυκά, μπισκότα, κεριά στηριγμένα μέσα σε μανταρίνια στόλιζαν κάθε γωνιά. Οι ετοιμασίες στην κουζίνα άρχιζαν στις αρχές Δεκεμβρίου. Φτιάχναμε χριστουγεννιάτικα κουλουράκια, τα περίφημα γερμανικά κουχάκια. Απλώναμε τη ζύμη, βοηθούσαμε στο κόψιμο των μπισκότων με τις ειδικές φορμίτσες. Όταν άρχιζε το ψήσιμο, μύριζε όλο το σπίτι μια γλυκιά, έντονη μυρωδιά κανέλας, μοσχοκάρυδου και κίτρου, που την συνδυάζαμε με τον ερχομό των Χριστουγέννων. Ακόμα και σήμερα συνεχίζω την παράδοση με τα παιδιά μου.

Τέσσερις Κυριακές πριν από τις 24 Δεκεμβρίου τοποθετούνταν στον μεγάλο μπουφέ της τραπεζαρίας ένα μεγάλο στεφάνι. Είχε τέσσερις βάσεις για κεριά και ήταν στολισμένο με κλαδιά από έλατο. Κάθε Κυριακή, ο παππούς και η νόνα άναβαν ένα κερί που έκαιγε όσην ώρα τρώγαμε. Την επόμενη Κυριακή άλλο ένα, συν το πρώτο και ούτω καθεξής. Την τελευταία Κυριακή έκαιγαν και τα τέσσερα.

Την παραμονή των Χριστουγέννων πηγαίναμε όλα τα αδέλφια του πατέρα μου με τα παιδιά τους στο κτήμα, στους παππούδες! Τις τελευταίες μέρες, το μεγάλο σαλόνι έκλεινε. Μαζευόμασταν όλοι μπροστά στην κλειστή πόρτα του. Το τεράστιο έλατο, που έφτανε μέχρι το ταβάνι, μάς περίμενε πίσω από την κλειστή πόρτα. Τα παιδιά, οι γονείς, οι θείοι, η νόνα και το προσωπικό αρχίζαμε να τραγουδάμε τα κάλαντα. Τότε από μέσα ακούγονταν δυο-τρεις δυνατοί χτύποι με μια μαγκούρα στο ξύλινο πάτωμα κι ένα καμπανάκι.

Ύστερα απόλυτη ησυχία. Άνοιγε η πόρτα. Ήταν διπλή. Έβλεπες ένα γλυκό φως από μέσα. Συγχρόνως ακουγόταν μια γλυκιά μελωδία. Η μουσική ερχόταν από ένα ξύλινο κουτάκι που είχε έναν κύλινδρο με καρφάκια. Όταν αυτός γύριζε, τα καρφάκια χτυπούσαν τα δόντια μιας μεταλλικής χτένας και έβγαζαν έναν υπέροχο ήχο.

Πρώτα έμπαινε ο πιο μικρός. Στο βάθος του τεράστιου σαλονιού ήταν το έλατο στολισμένο με άπειρα κεράκια. Στις άκρες των κλαδιών του ήταν κρεμασμένα νεράντζια για να κρατούν τα κλαδιά προς τα κάτω και να είναι απόλυτα συμμετρικό! Στη βάση του δένδρου, ο παππούς έβαζε μια χάρτινη φάτνη. Η νόνα μας μάς έπαιρνε από το χέρι και μας πήγαινε στη θέση που ήταν τα δώρα μας. Ο παππούς πρόσεχε να μην γείρει το έλατο ή πέσει κανένα κερί. Η φλόγα των κεριών τρεμόπαιζε. Το θέαμα ήταν μαγευτικό.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που έχω να με συντροφεύουν τόσο όμορφες αναμνήσεις. Όταν θυμάμαι τα Χριστούγεννα στους Τράχωνες, πάντα μου έρχονται στον νου οι έντονες μυρωδιές από τα κεριά, τα μανταρίνια και τα κουχάκια.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία!

* Η Ελένη Γερουλάνου είναι παιδαγωγός-συγγραφέας


Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies