Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Βίλια Χατζοπούλου, συγγραφέα

Συζητάμε με την Βίλια Χατζοπούλου, συγγραφέα

από kmir

 

Τελικά, τι κερδίζουν τα παιδιά από το θέατρο;

Κάθε παιδικό έργο είναι μια Ιθάκη. Πηγαίνοντας προς την Ιθάκη, ανακαλύπτεις όλο και περισσότερα πράγματα. Είναι η μαγεία της πορείας, ανεξαρτήτως πού θα σε οδηγήσει. Είναι ο άθλος τού «δεν τα παρατάω». Είναι το σπουδαιότερο μήνυμα, το σπουδαιότερο δίδαγμα, που μπορείς να ελπίζεις ότι θα δώσεις σ’ ένα παιδί, παρακαταθήκη για όλη του την ζωή: «Δεν τεμπελιάζω. Μαθαίνω να αγωνίζομαι, να διεκδικώ, να μην απελπίζομαι, να μην ματαιώνω. Να ξαναελπίζω».

Γιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε με το περιβάλλον; Είναι μόδα;

Οπωσδήποτε είναι πολύ σημαντικό το θέμα. Διαπραγματευόμαστε το περιβάλλον και ειδικά το νερό. Χωρίς τον ήλιο και χωρίς το νερό δεν υπάρχει τίποτα. Το περιβάλλον είναι ανάγκη. Νομίζω ότι τα παιδιά μας πρέπει να εκπαιδευτούν στο να μην θεωρούν τίποτε αυτονόητο. Εμείς κάνουμε ο καθένας αυτό που πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο, χωρίς όμως να κάνουμε μάθημα. Τα μαθήματα τα αφήνουμε στους δασκάλους. Εμείς παράγουμε δράση, συγκίνηση, συναισθήματα, απορία, γνώση, αλλά πάντα με τους κώδικες του θεάτρου. Νιώθω τεράστια ευθύνη ειδικά απέναντι στα παιδιά.

Όταν γίνατε μητέρα, άλλαξε κάτι στην αντιμετώπισή σας;

Σαν μητέρα είναι πιο εύκολο να βγάλω κάτι. Δεν είναι μόνο το επάγγελμά μου. Είναι η ζωή μου ολόκληρη. Έχω ένα πρώτο κοινό για τα έργα μου, τους γιους μου. Τα παιδιά μου έχουν εξαιρετική δυνατότητα να με βοηθάνε ουσιαστικά. Θα μου πουν τη γνώμη τους, θα αλλάξουμε κάτι και σίγουρα είναι μια πολύ ωραία συντροφιά για μένα.

Έχετε δυσκολευτεί να συνδυάσετε τον ρόλο της μητέρας με τον ρόλο της γυναίκας που κάνει καριέρα;

Όχι απλώς έχω δυσκολευτεί. Το έχω δυσκολευτεί μοιάζει κομψό. Θα έλεγα ότι υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πώς έφτασα έως εδώ, να έχω δύο παιδιά σε αυτή την ηλικία, τι έκανα, πώς τα μεγάλωσα. Έχω περάσει μεγάλες απελπισίες. Βέβαια, πάντα βρίσκεις λύση. Ακόμα κι αν δεν βρεις την καλύτερη, δεν σε σταματάει η δουλειά, ούτε σε σταματάει η οικογένεια. Αυτός ο συνδυασμός δεν είναι συνδυασμός που μπορεί πάντα να πετύχει. Κάτι αφήνεις πίσω. Μαθαίνεις, όμως, να το παλεύεις, κι αυτό που άφησες μισό, θα πρέπει κάποια στιγμή να το τελειώσεις, για να μην γυρίσει εις βάρος σου. Ξέρεις ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να λειτουργήσεις επαγγελματικά όπως μια γυναίκα που δεν έχει παιδιά, όπως ξέρεις ότι σαν μητέρα δεν θα λειτουργήσεις ποτέ όπως μια γυναίκα που είναι αφοσιωμένη στα παιδιά της.

Πώς τα καταφέρνετε έως τώρα;

Μαθαίνω μέσα από τα λάθη μου. Κάνω λάθη σαν μαμά και ξέρω ποια είναι. Όχι για να μην τα ξανακάνω, αλλά επειδή μιλάω πολύ ανοιχτά για τα λάθη μου με τα παιδιά μου. Τους εξηγώ, καταλαβαίνω γιατί δεν έπρεπε να το κάνω. Το πιο σημαντικό είναι να αναγνωρίσεις τα λάθη σου και πρώτα-πρώτα στον ίδιο σου τον εαυτό. Αν τα αναγνωρίσεις, τότε φτάνει το λάθος και στα παιδιά. Δεν θέλω, όμως, αυτό να με κάνει να επαναπαύομαι.

Τι χρειάζονται τα παιδιά;

Για να μεγαλώσει ένα παιδί σωστά, χρειάζεται, καταρχήν, να του πεις την αλήθεια. Υπάρχει κάτι που στα Παιδαγωγικά ονομάζεται Έντιμη Παιδαγωγική. Λες τα πράγματα όπως έχουν, με τη γλώσσα που ένα παιδί μπορεί να αντιληφθεί και να την καταλάβει. Στη γλώσσα που αντέχει. Δεν του αφήνεις κενά. Δεν το αφήνεις απροετοίμαστο. Βρίσκεις στρατηγικές για να το κρατάς ενήμερο, κι αυτό μακροχρόνια τουλάχιστον το κάνει να νιώθει ασφαλέστερο.

Φυσικά, το γεγονός ότι το παιδί χρειάζεται και αγάπη είναι αδιαμφισβήτητο. Όταν αγαπάς ένα παιδί, ακόμα κι αν δεν είσαι άριστος γονιός ή άριστος επαγγελματίας, θα πρέπει να ζυγιάζεις τις αποφάσεις σου, και είναι αυτονόητο ότι θα έχεις ως κριτήριο τι το ωφελεί. Και ακόμα και όταν η αλήθεια φαίνεται σκληρή και δυσοίωνη, είναι η αλήθεια της αγάπης. Και το παιδί καταλαβαίνει. Δεν θεωρώ ένα παιδί ανίκανο να καταλάβει, ανίκανο να το εμπιστευτώ, ανίκανο να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα, άβουλο. Προετοιμάζω έναν άνθρωπο ο οποίος θα αυτενεργήσει στη ζωή του, και ανάλογα με την ηλικία είναι και το ποσοστό αυτενέργειας.

Και, τέλος, όταν μιλάμε για δύο γονείς, για μένα πολύ σημαντικό είναι η κοινή στάση. Είναι ό,τι χειρότερο να υπάρχει συνεχής αίσθηση μέσα στο σπίτι με ποιον να πάω και ποιον να αφήσω. Μέσα σε όλους τους άλλους ρόλους που θα διαμορφώσεις, διαμορφώνεις και έναν ακόμα, που είναι και ο κορυφαίος ρόλος της ζωής σου. Είτε το καταλάβεις, είτε το αγνοείς, όποια στάση κι αν έχεις, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Η κα Βίλια Χατζοπούλου είναι ιδρυτικό μέλος στο «Θέατρο των Αλλαγών» και διδάσκει από το 1998 το μάθημα «Παραμύθι». Το 2004 βραβεύτηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, για το παιδικό έργο «Η γαλάζια Νο.»

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies