Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Βίλια Χατζοπούλου, συγγραφέα

Συζητάμε με την Βίλια Χατζοπούλου, συγγραφέα

από kmir

hatzopoulouΤην Βίλια Χατζοπούλου την συνάντησα πρώτη φορά στην συνέντευξη Τύπου του Εθνικού Θεάτρου, τον περασμένο Απρίλη.

Μια πολυτάλαντη γυναίκα με ανήσυχο πνεύμα, που ακροβατεί ανάμεσα στο θέατρο ενηλίκων και το θέατρο για παιδιά, ενώ έχει κάνει ήδη το πέρασμά της από την ηθοποιία. Φέτος θα μεταφέρει το μικρόβιο του πειραματισμού και στο Εθνικό Θέατρο, με την παιδική παράσταση «Νερό νεράκι και γρήγορο αλογάκι». Μια σημαντική λεπτομέρεια: η παράσταση λαμβάνει χώρα μόνο σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία. Την συνάντησα, λοιπόν, ξανά πριν από λίγες ημέρες, και συζητήσαμε για το παιδικό θέατρο, αλλά και για τη μητρότητα, αφού είναι και μητέρα 2 παιδιών, 5 και 8 ετών.

 

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου

Αν ταξιδέψουμε κάποια χρόνια πριν, που σπουδάζατε νηπιαγωγός, πώς φανταζόσασταν τη ζωή σας σήμερα; Υπήρχε σε κάποια άκρη του μυαλού σας το θέατρο;

Είμαι νηπιαγωγός, αλλά, ξεκινώντας να γίνω νηπιαγωγός, δεν είχα ποτέ στον νου μου ότι θα ασχοληθώ με τα παιδιά. Είχα στον νου μου ότι ταυτόχρονα θα κάνω θέατρο. Έχω δουλέψει πολλά χρόνια με τα παιδιά, κάνοντας θέατρο μαζί τους ή διδάσκοντας τους νηπιαγωγούς πώς να κάνουν θέατρο με τα παιδιά. Για αρκετά χρόνια δούλεψα ως ηθοποιός επαγγελματικά. Σταμάτησα, όμως, γιατί δεν ένιωθα ότι είναι κάτι που θέλω να το συνεχίσω. Νομίζω ότι ποτέ δεν ήμουν ηθοποιός… Ο ηθοποιός έχει έναν τρόπο, αργά ή γρήγορα, να μαγεύεται απ’ αυτό που του προτείνει ο σκηνοθέτης. Εγώ νομίζω ότι είχα πάντα μια απόσταση και σαν ηθοποιός και σαν μαθήτρια ακόμα. Είχα την απόσταση του ανθρώπου που εκλογίκευε τη διαδικασία.

Σε τι επίπεδο είναι σήμερα το παιδικό θέατρο σε σχέση και με το θέατρο ενηλίκων;

Το παιδικό θέατρο στην Ελλάδα όσο περνάει ο καιρός εξελίσσεται. Αλλά έχω την εντύπωση ότι το θέατρο ενηλίκων έχει κάνει άλματα. Ακολουθεί το παιδικό, αλλά με όχι τόσο γρήγορα βήματα. Υπάρχουν λίγες παραστάσεις από συγκεκριμένους ανθρώπους που κάνουν πολύ σωστά τη δουλειά τους και αξίζει να τις δεις. Είναι, όμως, πολύ λίγες σε σχέση με τον όγκο. Εγώ μιλάω για έναν πειραματισμό που αποστερήθηκε από το ελληνικό παιδικό θέατρο.

Ο πειραματισμός θα οδηγήσει στην εξέλιξη…

Ακριβώς. Γι’ αυτό και μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχουμε ένα παιδικό θέατρο που ακμάζει στη μορφή αυτή, αλλά δεν έχουμε προσδιορίσει προς τα πού πάνε τα πειράματά μας για να εξελιχθεί κάτι καινούργιο.

Το έργο «Νερό νεράκι και γρήγορο αλογάκι»… εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο πειραματισμού;

Ναι, θα μπορούσα να το πω ανεπιφύλακτα. Δεν είναι προορισμένο για να ανέβει σε μια σκηνή, αλλά για να μεταλλάσσεται ανάλογα με τους χώρους που θα μας προσφέρονται στα νηπιαγωγεία που θα επισκέπτεται η ηθοποιός μου. Αυτό που ονομάζουμε σκηνικό, φροντιστήριο, κοστούμι το φέρνει η ηθοποιός μαζί της και διαμορφώνει τον χώρο που βρίσκει με αυτό που ήδη έχει.

Πώς θα τραβήξετε με αυτόν τον τρόπο τον μικρό θεατή, χωρίς τα υπέρλαμπρα κοστούμια;

Υπάρχει μεγάλη μερίδα παιδικών θεαμάτων που στήνεται έτσι, με στόχο να εντυπωσιάσει το παιδί και, συνήθως, το καταφέρνει. Αυτός είναι ο εύκολος τρόπος. Για εμένα είναι πολύ σημαντικό ότι αυτή η παράσταση θα παρουσιαστεί στον χώρο τους. Αυτόν τον χώρο τον βλέπουν κάθε μέρα και τον κατοικούν. Αυτός ο χώρος είναι οικείος και απολύτως προδιαγεγραμμένος να ορίζεται έτσι. Με αυτή την παράσταση ο χώρος αναδιαμορφώνεται, μακραίνει, πλαταίνει και βαθαίνει. Ξαναγίνεται καινούργιος, ακριβώς γιατί τον ξαναορίζουμε.

Τι περιμένει ένα παιδάκι τόσο μικρό, 4-5 χρόνων, από μια θεατρική παράσταση;

Νομίζω ότι τα παιδιά είναι φυσικοί θεατρίνοι. Ο φυσικότερος δρόμος του παιδιού είναι το παιχνίδι. Το παιχνίδι, όμως, που φτάνει στα όρια του θεάτρου. Κι αν το παρατηρήσεις είτε σαν επαγγελματίας, είτε σαν απλός παρατηρητής, θα δεις ότι το παιδί μπορεί να κάνει θαύματα μ’ ένα απλό στιλό, χωρίς κανένα σκηνικό. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί είναι σ’ έναν χώρο περιορισμένο και βαριέται επειδή δεν έχει τα παιχνίδια του, θα κάνει κάτι με ό,τι βρει γύρω του. Θα πάρει ένα μολύβι και θα ζωγραφίσει. Αυτό το μολύβι θα το κάνει κιάλι για να γίνει πειρατής, θα παίξει με την καρέκλα του για να γίνει βάρκα και ν’ ανοιχτεί στη θάλασσα κ.λπ. Για ένα παιδί, η φαντασία είναι η φυσική του κλίση. Δεν κάνει καμιά μετάβαση για να το πράξει.

Επαναπροσδιορίζει το μολύβι, το χρησιμοποιεί πολυμορφικά, φτάνει με αυτό να μπορεί να πάει στην παρακάτω δράση της ιστορίας. Επίσης, τα παιδιά είναι πολύ τολμηροί θεατρίνοι. Προχωράνε παρακάτω και διασκεδάζουν με αυτό και χαίρονται. Πραγματοποιούν ανάκληση της ζωής, των εμπειριών και των αναμνήσεών τους. Είναι, λοιπόν, ένας τρόπος που χρησιμοποιώ στην παράσταση. Η παράσταση κινείται γύρω απ’ αυτή την τεχνική. Αναμορφώνεις τον χώρο, τον χρόνο και τα αντικείμενα, σύμφωνα με την ιστορία που θέλει να παίξει ο ηθοποιός. Στη συνέχεια τα παιδιά ξαναφτιάχνουν την παράσταση κάνοντας θεατρικό παιχνίδι. Είναι ένας συνδυασμός δράσης και αντίδρασης. Πράττω, και πάνω σε αυτό που έπραξα παρασύρω και τα παιδιά να κάνουν το ίδιο.

Σε σχέση με τον ενήλικα θεατή τα παιδιά είναι πιο εύκολο κοινό;

Νομίζω όχι. Το παιδί είναι πιο απαιτητικός θεατής. Θεωρώ τον μύθο κορυφαίο στοιχείο για να συγκρατήσεις το ενδιαφέρον και τη χαρά του. Να ταυτιστεί, να συγκεντρωθεί. Πρέπει να υπάρχει ένας δυνατός ήρωας, με δυνατούς χαρακτήρες που τον περιβάλλουν. Το μήνυμα, έτσι κι αλλιώς, υπάρχει. Δεν χρειάζεται να το προωθήσεις πολύ. Δεν είναι αυτός ο κεντρικός στόχος. Η ιστορία θα παράξει όλα τα πράγματα. Δεν ήθελα ποτέ να είναι διδακτικά αυτά που παράγει το παιδικό θέατρο. Δεν είναι μάθημα αυτό που κάνουμε. Είναι κάτι που συντελεί μετά στο να γίνει μάθημα ή συντελεί μετά στο να γίνει πιο αφομοιώσιμο το μάθημα.

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies