Αρχική ΔιάφοραΣυνεντεύξεις Συζητάμε με την Άλκη Ζέη, συγγραφέα

Συζητάμε με την Άλκη Ζέη, συγγραφέα

από kmir

Συζητάμε με την Άλκη ΖέηΜεγαλώσαμε μαζί της γενιές και γενιές. Την αγαπήσαμε και μας έδειχνε και αυτή την αγάπη της μέσα από τα βιβλία της.

Διάβασα το «Καπλάνι της Βιτρίνας»  αρκετές φορές και πάντα ένιωθα ότι διάβαζα κάτι διαφορετικό, κάτι άλλο. Η Άλκη Ζέη έχει τον τρόπο της. Αρκετά χρόνια μετά είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω. Μια πολύ γλυκιά γυναίκα, μητέρα, γιαγιά, συγγραφέας, με πολλές εμπειρίες και ακόμα πιο πολλά πράγματα να πει. Η συζήτησή μας μου έδωσε πολλά. Αξίζει να πάρετε μια ιδέα.

Συνέντευξη στη Δήμητρα Μαυρίδου

Μου είπε λοιπόν για τον εαυτό της:

«Είναι λίγο δύσκολο κανείς να παρουσιάσει τον εαυτό του. Αυτό που θεωρώ ως κατόρθωμά μου είναι το γεγονός ότι κατάφερα να συνδυάσω το γράψιμο, με το να είμαι ταυτόχρονα κοντά στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου. Έγραψα λιγότερα βιβλία, αλλά έπαιξα περισσότερο με τα παιδιά μου και με τα εγγόνια μου.  Το να είσαι συγγραφέας έχει ένα καλό και ένα κακό. Ότι είσαι σπίτι. Ήμουν στην κουζίνα, μαγείρευα και ταυτόχρονα έγραφα και έπαιζα με τα παιδιά μου. Δεν θα μπορούσα επίσης να γράψω για κάτι το οποίο δεν έχω ζήσει ή δεν έχω γνωρίσει. Θυμάμαι το εξής: Ένας θείος μου ήταν παντρεμένος με τη Διδώ Σωτηρίου. Τότε η Διδώ Σωτηρίου ήταν δημοσιογράφος. Εγώ ήμουν 8 χρονών και της είπα ότι έγραφα ένα μυθιστόρημα. Με ρώτησε λοιπόν γιατί ήταν και όταν της είπα ότι επρόκειτο για ένα κοριτσάκι, μια Αγγλίδα που ταξιδεύει με ένα υπερωκεάνιο, με ρώτησε: Έχεις γνωρίσει ποτέ σου μια Αγγλίδα, έχεις μπει ποτέ σε υπερωκεάνιο; Της απάντησα όχι. Και τότε μου είπε: Δεν γράφεις καλύτερα για το βαπόρι που σας πηγαινοφέρνει στη Σάμο; Και αυτό ήταν ένα μάθημα για να μάθω να μην γράφω για πράγματα που δεν γνωρίζω. Αυτό δε, που με χαρακτηρίζει είναι ότι έχω χιούμορ και αντιμετωπίζω και τις δύσκολες καταστάσεις με χιούμορ. Αυτό με σώζει».

Για τη ζωή της

«Η έντονη ζωή μου έδωσε πάρα πολλά θέματα για να γράψω. Από πολύ μικρή σκεφτόμουν ότι θα γίνω συγγραφέας. Έγραφα για το περιοδικό του σχολείου, για το κουκλοθέατρο, ήταν κάτι που ήρθε σαν φυσική εξέλιξη… Όταν ήμουν 15-16χρονών στο σχολείο και έγραφα για το κουκλοθέατρο, γνώρισα τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο, τον Χατζηδάκη, τον Μάριο Πλωρίτη, τον Γκάτσο και τον άντρα μου τον Γιώργο Σεβαστίκογλου. Σε αυτήν την ηλικία, να γνωρίζω τόσο σημαντικές προσωπικότητες ήταν πολύ σημαντικό. Πηγαίναμε θυμάμαι στον Λουμίδη και καθόμασταν και τους ακούγαμε να συζητάνε. Σήμερα δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Και συγγραφείς να βρεθούν μεταξύ τους θα συζητούν για άλλα πράγματα. Τότε συζητούσαν για ποίηση, για γλώσσα και ήταν σαν να παρακολουθούσαμε πανεπιστημιακά μαθήματα

Για τα βιβλία της

«Όταν ξεκίνησα να γράφω δεν ήξερα ότι γράφω βιβλία για παιδιά. Ήθελα απλά να γράψω για τα παιδικά μου χρόνια. Ακόμα και ο εκδότης όταν πήρε στα χέρια του το «Καπλάνι της Βιτρίνας» -το πρώτο μου βιβλίο και αγαπημένο μου, χωρίς να λέω ότι είναι και το καλύτερο – δεν ήξερε αν απευθύνεται στα παιδιά ή στους νέους. Στην πορεία όταν το συνειδητοποίησα είδα ότι μου αρέσει και το συνέχισα. Είναι μεγαλύτερη η ευθύνη του συγγραφέα όταν γράφει για παιδιά. Γιατί αν γράψεις ένα βιβλίο για μεγάλους και είναι λιγότερο καλό ή περισσότερο δεν έχει και τόση σημασία. Ενώ για τα παιδιά έχει σημασία.

Στα εγγόνια μου, δεν είπα ποτέ παραμύθια, αλλά ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια. Όσον αφορά για το αν εισάγουν ή όχι τον αναγνώστη στον πολιτικό προβληματισμό, μόνο στην Ελλάδα έχουν πει ότι τα βιβλία μου αναφέρονται στην πολιτική. Το καπλάνι της βιτρίνας έχει μεταφρασθεί σε 33 γλώσσες και λένε ότι έχει αναφορές στην ιστορία. Γιατί η δικτατορία είναι ιστορία, δεν είναι πολιτική.

Στο επόμενο βιβλίο μου βέβαια, «Ο περίπατος του Πέτρου», ήθελα να γράψω για την αντίσταση και τον πόλεμο και εκεί συνειδητά πλέον έγραψα για παιδιά. Σκέφτηκα ότι το καλύτερο για να αγγίξει το βιβλίο τα παιδιά είναι να περνάει μέσα από τα μάτια των παιδιών, μέσα από τα μάτια του ήρωα. Πώς βλέπει τα πράγματα ένας μικρός ήρωας. Είχα δει τότε μια εγγλέζικη ταινία, όπου ένα αγοράκι 10 ετών είχε βρεθεί αυτόπτης μάρτυρας σε έναν φόνο. Οι μεγάλοι αγνοούσαν τον φόνο και όλη η ταινία ήταν γυρισμένη με την κάμερα στο ύψος του παιδιού. Από την ταινία αυτή επηρεάστηκα και έγραψα το βιβλίο μέσα από τα μάτια του μικρού Πέτρου.

Το καινούργιο μου βιβλίο είναι «Ο Ψεύτης παππούς», που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι και έχει γίνει ήδη best seller. Την αφορμή μου την έδωσε ένα ποίημα που μου έγραψε ο εγγονός μου όταν ήταν10 χρονών και το έχω συμπεριλάβει στο βιβλίο».

Για το διάβασμα βιβλίων

«Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να διαβάζει. Πρώτα πρώτα γιατί διαβάζοντας βιβλία όχι μόνο γνωρίζει τις ζωές άλλων, αλλά μπορεί να γνωρίσει και τον εαυτό του περισσότερο και μαθαίνει να εκφράζεται. Τα παιδιά που διαβάζουν βιβλία είναι πολύ φανερό πώς ξέρουν να εκφράζονται, ενώ τα άλλα παιδιά είναι πολύ φτωχά σε λεξιλόγιο και μιλούν όπως στην τηλεόραση. Η πείρα μου, μου έχει δείξει ότι διαβάζουν κυρίως τα παιδιά εκείνα που έχουν έναν δάσκαλο που αγαπάει τα βιβλία και τους μεταδίδει την αγάπη του για αυτά.

Ο δάσκαλος που θυσιάζει ώρες, που καλεί τον συγγραφέα, που προτείνει στα παιδιά να διαβάσουν ένα βιβλίο, που δημιουργεί μια δανειστική βιβλιοθήκη κάνει τα παιδιά να εξοικειωθούν με το βιβλίο. Οι γονείς παίζουν και αυτοί μεγάλο ρόλο, αλλά επειδή οι δάσκαλοι περνάνε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με τα παιδιά τα επηρεάζουν».

Για τη μαμά και τη γιαγιά Άλκη Ζέη

«Έχω έναν γιο και μια κόρη, μια εγγονή και έναν εγγονό. Ως μητέρα αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων έμεινα κάποια χρόνια στη Ρωσία, όπου και γέννησα τα παιδιά μου, στη συνέχεια ήρθαμε ξανά στην Ελλάδα, που για αυτά ήταν μια ξένη χώρα. Μέχρι να εγκληματιστούν στις νέες συνθήκες ζωής φύγαμε και πήγαμε στην Γαλλία, χωρίς τα παιδιά να ξέρουν ούτε μια λέξη γαλλικά. Είχα να αντιμετωπίσω τέτοιου είδους δυσκολίες. Μέναμε σε μικρά σπίτια, αλλά βέβαια και οι φίλοι τους έμεναν σε μικρά σπίτια. Ευτυχώς τα παιδιά μου τα θυμούνται με χαρά όλα αυτά».

Για τις ανθρώπινες σχέσεις

«Σήμερα τα ζευγάρια χωρίζουν γιατί δεν ξέρουν τι θα πει συμβίωση. Η συμβίωση είναι μια συνεχής αλληλοϋποχώρηση. Εάν δεν το έχεις καταλάβει αυτό, σίγουρα σε λίγο καιρό θα χωρίσεις. Δεν συμφωνώ βέβαια και με τις περιπτώσεις που μια γυναίκα παλιότερα ζούσε όλη της τη ζωή με έναν άντρα που δεν ήθελε. Όλοι είχαμε διαφωνίες, ακόμα και όσοι είχαμε έναν άντρα που τον θέλαμε, αλλά δεν χωρίζαμε τόσο εύκολα. Είναι σημαντικό να ψάχνουμε να βρούμε έναν κοινό παρανομαστή.

Όσον αφορά τα διαζύγια, αν οι γονείς που χωρίζουν παραμείνουν φίλοι και τα παιδιά δεν αντιμετωπίσουν βίαιες καταστάσεις ή καυγάδες, δεν επηρεάζονται. Όταν όμως δεν υπάρχουν καλές σχέσεις ανάμεσα στους γονείς τότε επηρεάζονται και τα παιδιά.

Πάντως, πιστεύω ότι για να μεγαλώσει ένα παιδί σωστά χρειάζεται κυρίως να του φέρεσαι σαν να είναι ίσο με εσένα. Να το καταλαβαίνεις, να έρχεσαι στη θέση του».

Μια συμβουλή: «Θα ήθελα να συμβουλεύσω τις μητέρες, ότι είναι καλύτερο να ανοίγουν πιο πολύ τα φύλλα ενός βιβλίου, παρά να πατούν το κουμπί της τηλεόρασης».

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies