Αρχική Παιδί 2-6Εκπαίδευση Ένα αυτιστικό παιδί στον παιδικό σταθμό

Ένα αυτιστικό παιδί στον παιδικό σταθμό

από kmir

Συνεργασία σε πολλά επίπεδα με κοινό στόχο
Η πολιτεία προβλέπει τη φοίτηση των αυτιστικών παιδιών σε νηπιαγωγεία ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης και τμήματα πρώιμης παρέμβασης εντός των νηπιαγωγείων μέχρι το 7οέτος της ηλικίας τους. Κάποιες φορές, όμως αυτό δε συμβαίνει και τα αυτιστικά παιδιά φοιτούν σε κανονικά νηπιαγωγεία. Εκεί, ο παιδαγωγός καλείται, χωρίς να έχει πάντα την απαιτούμενη γνώση και εκπαίδευση, να συμπεριλάβει το αυτιστικό παιδί στο πρόγραμμα δραστηριοτήτων που ακολουθεί για την υπόλοιπη τάξη.
Η επικοινωνία με τους γονείς και τους ειδικούς που πιθανόν παρακολουθούν το παιδί είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Η συνεργασία τους είναι απαραίτητη για το σχεδιασμό ενός προγράμματος παρέμβασης, την ιεράρχηση των στόχων του και την εξασφάλιση της αποτελεσματικότητάς του. Το πρόγραμμα αυτό διέπεται από κοινές αρχές για το σπίτι και το σχολείο επιτρέποντας τη συνεχή εκπαίδευση του παιδιού και τη γενίκευση των δεξιοτήτων του. Επιπλέον, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός ασφαλούς δικτύου, μέσα στο οποίο επιτρέπεται η εκτόνωση αισθημάτων απογοήτευσης ή ματαίωσης που συνδέονται με τη φύση των δυσκολιών του αυτιστικού παιδιού.

Προτάσεις-ιδέες για την τάξη
Οι βασικές αρχές που διέπουν τα προγράμματα παρέμβασης για τα αυτιστικά παιδιά και είναι δυνατό να εφαρμοστούν στα πλαίσια του παιδικού σταθμού είναι:
Α) Η δημιουργία κινήτρου για μάθηση, η κοινωνική αλληλεπίδραση και η συμμετοχή στις ομαδικές δραστηριότητες. Ο παιδαγωγός επιλέγει ένα παιχνίδι που αρέσει στο παιδί, π.χ. τουβλάκια στην περίπτωση του μικρού Κώστα και παροτρύνει τα παιδιά να το μοιραστούν σε κύκλο.
Β) Η χρήση συστήματος ενίσχυσης, δηλαδή αμοιβών για την αύξηση των επιθυμητών συμπεριφορών ή μείωση των μη επιθυμητών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, ο παιδαγωγός δίνει στον Κώστα τα τουβλάκια όταν αυτός έρχεται και κάθεται στο τραπέζι και τα απομακρύνει όταν το παιδί κάθεται στο πάτωμα. Το σύστημα αυτό λειτουργεί πολύ καλύτερα αν εφαρμοστεί για όλα τα παιδιά και ωφελεί την τάξη στο σύνολό της.
Γ) Η εξασφάλιση της επιτυχίας του παιδιού, κατά την εκτέλεση των δραστηριοτήτων. Ο παιδαγωγός εξασφαλίζει την προσοχή του παιδιού και στη συνέχεια του αναθέτει έργα κυμαινόμενης δυσκολίας, αντίστοιχης των δυνατοτήτων του παιδιού.
Δ) Η ενίσχυση της ανεξαρτησίας, που σημαίνει ότι ο παιδαγωγός: α) δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε 2 ή περισσότερα παιχνίδια ή δραστηριότητες, και β) του παρέχει την ελάχιστη απαιτούμενη βοήθεια για την ολοκλήρωση μιας εργασίας, π.χ. αρχικά, μπορεί να καθοδηγεί σωματικά το παιδί για να βάλει ένα κομμάτι του παζλ στη θέση του, στη συνέχεια αρκεί ένα ελαφρό άγγιγμα του στον αγκώνα του παιδιού και τέλος, αφήνει το παιδί μόνο του να εκτελέσει τη δραστηριότητα.
Ε) Η ένταξη πολλών ρουτινών στο καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, οι οποίες αυξάνουν την προβλεψιμότητα των γεγονότων και παρέχουν στο αυτιστικό παιδί πολλές ευκαιρίες για μίμηση και τήρηση των κοινωνικών κανόνων της τάξης, π.χ. τα παιδιά κρεμούν τα μπουφάν και τις τσάντες τους όταν φτάνουν στον παιδικό σταθμό, βγάζουν και πετούν στα καλάθια τα σκουπίδια όταν ολοκληρώσουν τη ζωγραφική. Μόλις εξασφαλιστεί η πλήρης συμμετοχή του παιδιού σε αυτές, μπορεί να αρχίσει αργά και σταθερά η εισαγωγή κάποιων αλλαγών στο πρόγραμμα, αφού ο παιδαγωγός το προειδοποιήσει για αυτές.
ΣΤ) Η οργάνωση καθημερινών δραστηριοτήτων με τη μορφή εικόνων. Ο παιδαγωγός μπορεί να χρησιμοποιεί οπτικά ερεθίσματα για να δείξει στο παιδί τι πρέπει να κάνει αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα των προφορικών οδηγιών. Επιπλέον, διευκολύνει τη μετάβαση από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, η οποία μπορεί να αναστατώνει αρκετά αυτιστικά παιδιά λόγω της τάσης τους να αποφεύγουν τις αλλαγές.

Η αρχή του τέλους
Η παρουσία του αυτιστικού παιδιού στην τάξη του παιδικού σταθμού ή του νηπιαγωγείου φέρνει αντιμέτωπους όλους τους εμπλεκόμενους με καίρια ερωτήματα και προβληματισμούς. Τα παιδιά συχνά μπορεί να εκφράζουν την απορία τους με αφορμή τις ασυνήθιστες μορφές συμπεριφοράς που βλέπουν να εκδηλώνει το αυτιστικό παιδί. Γι΄ αυτό, είναι πιθανό να ψάχνουν ώστε να βρουν το νόημα πίσω από αυτές, να θέλουν να μάθουν και να αναζητούν τρόπους ώστε να το προσεγγίσουν. Όμως, η αναστάτωση που μπορεί να προκαλεί η παρουσία του αυτιστικού παιδιού στη λειτουργία της ομάδας είναι πιθανό να μετριάζεται από την ευκαιρία που τους δίνει να γνωρίσουν έναν άλλο τρόπο σκέψης, ιδιαίτερο και μοναδικό, να κατανοήσουν, να προσαρμοστούν, να συναντήσουν το αυτιστικό παιδί σε ένα άλλο επίπεδο και τελικά να το αποδεχτούν. Ο παιδαγωγός, από την πλευρά του, χρειάζεται να είναι σε διαρκή εγρήγορση, προκειμένου να διευκολύνει την ενσωμάτωση του αυτιστικού παιδιού στη ζωή της τάξης, η οποία ουσιαστικά δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η μικρογραφία της κοινωνίας μας. Σε αυτό το πλαίσιο, καλείται να διδάξει και να διδαχθεί νέους τρόπους επικοινωνίας, μοιράσματος, χαράς και δημιουργίας. Αρκεί να αφεθεί να ταυτιστεί για λίγο με το αυτιστικό παιδί. Αντί να παραιτηθεί και να πει «άρχισε πάλι τα δικά του», μπορεί να ζητήσει από τα παιδιά να το βάλουν στο παιχνίδι, ……… «σειρά του Κώστα, τώρα!». Κι αν θύμωσε με το αυτιστικό παιδί που τον /την χτύπησε όταν απέτυχε να βάλει τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους, να σκεφτεί «ξέχασα να του φέρω αυτό με τα λιγότερα κομμάτια». Κι αν μέχρι τώρα έλεγε «όχι, δεν μπορεί να το κάνει!», να λέει «τι μπορώ να κάνω καλύτερα, ώστε να τα καταφέρει;». Αν πει κάτι από όλα αυτά, τότε υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να ανοίξει ένας δρόμος επικοινωνίας με το αυτιστικό παιδί. Και αυτή η αρχή είναι πολύ σημαντική!

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies