Αρχική Παιδί 2-6Διατροφή Προβλήματα με το φαγητό;(μέρος 1ο)

Προβλήματα με το φαγητό;(μέρος 1ο)

από kmir

 

  • Παρατεταμένη κατανάλωση αλεσμένων τροφίμων

Οι κρέμες και τα αλεσμένα τρόφιμα χρησιμοποιούνται συχνά στην αρχή της εισαγωγής στερεών τροφών, στους έξι μήνες της ζωής, ως παροδικό στάδιο που είναι καλό να ξεπεραστεί από το παιδί μέχρι την ηλικία των 12-18 μηνών και να δώσει την θέση του στο στάδιο κατανάλωσης τροφών σε κομματάκια, πατημένα, μαλακά και σχηματισμένα. Πολλά παιδιά παρουσιάζουν στασιμότητα στην ανάπτυξη του γευστικού τους αισθητηρίου ως προς την σύσταση του φαγητού. Προσκολλώνται σε αλεσμένα τρόφιμα μετά την ηλικία των 18 μηνών και αδυνατούν να καταναλώσουν οτιδήποτε πιο σχηματισμένο και συμπαγές σε σύσταση.

Μένουν έτσι πίσω σε γευστικά ερεθίσματα ποικιλίας φαγητού, ενώ παράλληλα τείνουν να καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες φαγητού στο 24ωρο, γιατί η κατανάλωση ενός αλεσμένου τροφίμου είναι συνήθως μεγαλύτερη από την κατανάλωση του ίδιου τροφίμου στην φυσική, συμπαγή του μορφή. Η στασιμότητα αυτή έχει εν μέρει να κάνει με φοβία που εκφράζουν πολλοί γονείς στην Ελλάδα να δώσουν σχηματισμένη τροφή σε βρέφη και νήπια για τον κίνδυνο «πνιγμονής». Στην πραγματικότητα, η μετάβαση από τα αλεσμένα στα σχηματισμένα τρόφιμα είναι αναγκαίο αναπτυξιακό στάδιο και πρέπει να ενθαρρύνεται από τον γονιό, τηρώντας βασικές προφυλάξεις, σε συγκεκριμένη ηλικία, αυτήν των 8 με 18 μηνών.

  • Μη λήψη πρωινού

Η συνήθεια του πρωινού, με ποικιλία σε τρόφιμα – δημητριακά, γαλακτοκομικά, φρούτα φρέσκα και αποξηραμένα, χυμός, μέλι κλπ – είναι απαραίτητο να ξεκινάει από την ηλικία του ενός έτους και έπειτα. Αντίθετα, πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη δεν μαθαίνουν να κάθονται για πρωινό ούτε και μέχρι την σχολική ηλικία των 6 ετών, αλλά βασίζουν το πρώτο γεύμα της ημέρας τους αποκλειστικά στο γάλα, συνήθως με μπιμπερό. Το μπιμπερό με γάλα δεν συνιστά πρωινό και πρέπει να αντικατασταθεί από την αρχή της νηπιακής ηλικίας με ένα πλήρες πρωινό γεύμα, το οποίο να περιλαμβάνει και φρέσκο γάλα, τυρί ή γιαούρτι.

  • Περιορισμένο εύρος γευστικών ερεθισμάτων και τροφίμων και νεοφοβία

Η ηλικία των 6 με 18 μηνών συνιστά ένα κρίσιμο παράθυρο ευκαιρίας για να γευτεί κάθε παιδί ποικιλία τροφίμων. Κάθε βρέφος χρειάζεται κατά μέσο όρο 15 φορές έκθεση σε μια συγκεκριμένη γεύση (πχ σπανάκι), μέχρι να το συνηθίσει και τελικά να του αρέσει. Εάν αυτό το ηλικιακό παραθυράκι ευκαιρίας χαθεί, η εισαγωγή καινούργιων γεύσεων και τροφίμων γίνεται πολύ δύσκολη κατά την ηλικία 2 με 6 ετών. Πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη στήριξαν την διατροφή τους στις ηλικίες των 6-18 μηνών σχεδόν εξολοκλήρου σε έτοιμες βρεφικές κρέμες ομοιογενούς γλυκιάς γεύσης, δεν εκτέθηκαν όσο έπρεπε σε όλα τα φρούτα και λαχανικά ενός μανάβικου, με αποτέλεσμα σε όλη την προσχολική τους ηλικία να στηρίζουν την διατροφή τους σε πολύ περιορισμένο εύρος γεύσεων και να αντιστέκονται στην εισαγωγή καινούργιων και υγιεινών τροφίμων (νεοφοβία). Μέρος του προβλήματος είναι ο πρώιμος εθισμός και η προσκόλληση αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά σε έτοιμα επεξεργασμένα βρεφικά τρόφιμα.

  • Μειωμένες δεξιότητες φαγητού

Το παιδί με φυσιολογική διατροφική ανάπτυξη ενθαρρύνεται να πάρει πρωτοβουλία στο τραπέζι, στον τρόπο λήψης τροφής. Αναπτύσσει δεξιότητες για να χειρίζεται το κουτάλι, πιάνει και περιεργάζεται την τροφή με τα χεράκια του, αφήνεται να επιλέξει ανάμεσα στις τροφές που έχει μπροστά του, χειρίζεται επιδέξια με τα χεράκια του το ποτήρι. Τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη χαρακτηρίζονται από έλλειψη πρωτοβουλίας ως προς το φαγητό και από παθητικότητα. Δεν είναι σπάνιο παιδιά δύο ετών κατά την διάρκεια του γεύματος να παραμένουν εντελώς ακίνητα ανοίγοντας μόνο το στόμα τους κάθε φορά που το κουτάλι κατευθύνεται από την μαμά σε αυτό.

  • Άκαμπτη ρουτίνα σε ώρες φαγητού και ποσότητα φαγητού καθοριζόμενα από τους γονείς αντί για το παιδί

Ο ρόλος του γονιού είναι να ενδυναμώνει το παιδί και να παρέχει το κατάλληλο περιβάλλον ώστε να βοηθήσει το παιδί να ανακαλύπτει τις ολοένα αυξανόμενες δυνατότητές του και να ανεξαρτητοποιείται. Το βρέφος από νωρίς είναι σημαντικό να βοηθηθεί να κατανοήσει την πείνα και τον κορεσμό του, να αφεθεί να καθορίσει το ίδιο τις ποσότητες φαγητού που χρειάζεται και την συχνότητα λήψης ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του, την ιδιοσυγκρασία του και χωρίς εξωτερική επιβολή. Ο μητρικός θηλασμός ακολουθώντας τα σημάδια πείνας του μωρού είναι ο καλύτερος τρόπος διατροφής των βρεφών.

Αν αντίθετα παρακάμψουμε τις ανάγκες του μωρού και θέσουμε αυθαίρετα και καθοριζόμενα από εμάς ωράρια ταϊσμάτων και αυστηρές ποσότητες, ίδιες κάθε φορά, μαθαίνουμε στο παιδί να μην ακούει το σώμα του και τις εκάστοτε ανάγκες του. Πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη έχουν καταστείλει αντί να αναπτύξουν την ικανότητά τους να καθορίζουν πότε και πόσο πεινούν, πότε χορταίνουν. Η αυστηρή ρουτίνα και το άδειασμα του πιάτου είναι αξίες που υποστηρίζονται ιδιαίτερα από παλαιότερες γενιές, για αυτό δεν είναι σπάνιο παιδιά με το σύνδρομο να ταΐζονται συστηματικά από γιαγιάδες και παππούδες.

Η μη κατανόηση της λειτουργίας της πείνας και κορεσμού είναι μια αναπτυξιακή στασιμότητα που προδιαθέτει το παιδί μελλοντικά σε διαταραχές βάρους όπως η βουλιμία, η ανορεξία και η παχυσαρκία.

Συνεχίζεται…

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies