Αρχική Ειμαι Μαμά & ΓυναίκαΨυχολογία Μεγαλώνοντας μόνη το παιδί

Μεγαλώνοντας μόνη το παιδί

από kmir

 

Ο ρόλος της μητέρας

Σε μια μονογονεϊκή οικογένεια λοιπόν, που η μητέρα έχει αναλάβει και τον ρόλο του πατέρα, έχει να αντιμετωπίσει οικονομικές δυσκολίες και κοινωνική περιφρόνηση, σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να στηρίξει ψυχολογικά και το παιδί που στερείται τον πατέρα του και νιώθει θλίψη, οργή, πόνο. Αναλαμβάνει ένα τεράστιο έργο, που είναι πολύ πιθανό να οδηγηθεί σε αδυναμία, κατάθλιψη και απόγνωση και τελικά να χάσει τον έλεγχο και να αποτύχει. Σε αυτήν την περίπτωση, κατά τον Dr. Petri (2003), υπάρχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι, που μπορούν να διαταράξουν την ψυχική υγεία του παιδιού: Η μόνη μητέρα πολλές φορές αναπτύσσει έναν αμυντικό μηχανισμό για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Η συναισθηματική άμυνα που καλλιεργεί έχει ως αποτέλεσμα την σκληρότητα και την ψυχρότητα απέναντι στα παιδιά της.

Η δυσαρέσκεια δε που έχει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μεταφέρεται στον πατέρα, στον οποίο και επιρρίπτει όλες τις ευθύνες για την κατάστασή της κατηγορώντας τον στο παιδί της. Το παιδί τελικά, εκτός από τις προσωπικές του ανασφάλειες, που έχει, επιβαρύνεται με τα ψυχολογικά προβλήματα της μητέρας. Τα κορίτσια συνήθως προσκολλώνται στην μητέρα τους και μεγαλώνοντας αντιμετωπίζουν δυσκολίες ως προς τη σχέση τους με το άλλο φύλο. Τα αγόρια δε, αρκετά συχνά παίζουν σε συναισθηματικό επίπεδο το ρόλο του ερωτικού συντρόφου της μητέρας. Αυτή η συναισθηματική τους εξάρτηση δυσκολεύει την αυτονόμηση τους και δεν μπορούν να ταυτιστούν με τον πατέρα.

Τα παιδιά αναγκάζονται να συμπεριφερθούν σαν ενήλικες για να στηρίξουν την μητέρα τους και άλλες φορές αντιμετωπίζονται σαν «αποδιοπομπαίοι τράγοι» που επιρρίπτουν τις ευθύνες για την διάλυση της συντροφικής σχέσης, στα παιδιά τους.

Οι επιπτώσεις στην κοινωνική συμπεριφορά

Το να μεγαλώνει όμως ένα παιδί σε μονογονεϊκή οικογένεια δεν έχει επιπτώσεις μόνο στον ψυχισμό του, αλλά και στην κοινωνική συμπεριφορά που αναπτύσσει, στις επιδόσεις του στο σχολείο και στη σύναψη σχέσεων σε φιλικό ή ερωτικό επίπεδο. Το γεγονός ότι στερείται τον έναν από τους δύο γονείς του, έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζονται οι διανοητικές του ικανότητες και να μειώνεται η απόδοση του στο σχολείο, ή στις σπουδές του, σε μεγαλύτερη ηλικία. Επιπλέον, σύμφωνα με τον Dr. Petri (2003), οι νεαροί χωρίς πατέρα δεν έχουν την ίδια ψυχική ωριμότητα με αυτούς που έχουν πατέρα, έχουν μεγαλύτερη τάση να παρουσιάζουν επιθετική και συχνά παραβατική συμπεριφορά και μάλιστα όταν συντρέχουν ορισμένες δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες καταλήγουν στην εγκληματικότητα ή και τα ναρκωτικά.

Η έλλειψη του ανδρικού προτύπου είναι αυτή που επηρεάζει αρνητικά τα νεαρά αγόρια στη διαμόρφωση της ηθικής τους. Υπάρχουν επίσης αρνητικές επιπτώσεις και στα δύο φύλα στην ψυχοσεξουαλική εξέλιξη των παιδιών. Συνάπτουν γάμους σε μικρή ηλικία, επιλέγουν συνήθως «λάθος» συντρόφους, ενώ τα κορίτσια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πέσουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Τα προβλήματα των παιδιών αυτών φαίνεται να τα ακολουθούν και σε μεγαλύτερη ηλικία. Έρευνες σε ενήλικους ασθενείς έχουν δείξει ότι έπασχαν από νευρώσεις, καταθλίψεις, βαριές ψυχικές διαταραχές καταθλίψεις και σχιζοφρένεια.

Η ψυχική υγεία του παιδιού φαίνεται να απειλείται ακόμα περισσότερο όταν ο μόνος γονέας αποκτά έναν νέο σύντροφο. Το παιδί αποκτά μεν ένα υποκατάστατο του γονέα που λείπει από τη ζωή του, παρόλα αυτά μέχρι να ομαλοποιηθεί η σχέση του με το καινούργιο άτομο που εισβάλει στον παιδικό του κόσμο, η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Κατά την Κογκίδου (1995), στην περίπτωση που η μονογονεϊκή οικογένεια προέρχεται από διαζύγιο, το παιδί χάνει κάθε ελπίδα για επανασύνδεση των γονέων του και ισχυροποιείται μέσα του το αίσθημα της εγκατάλειψης.

Επιπλέον, νιώθει ότι ο γονιός του είναι «κατειλημμένος», συνεπώς δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτόν, ενώ δυσκολεύεται να εμπιστευθεί τον νέο ενήλικα, νιώθει ότι και αυτός θα φύγει όπως ο βιολογικός του γονέας και αναπτύσσει επιθετικότητα απέναντι στη μητέρα και τάσεις απομόνωσης, ειδικά όταν είναι αγόρι και μεγαλώνει με την μητέρα του.

Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Παρόλα αυτά, υπάρχουν άλλα τόσα παραδείγματα παιδιών που μεγάλωσαν με τον ένα γονιό και κατάφεραν να ισορροπήσουν και να δημιουργήσουν στην πορεία μια επιτυχημένη οικογένεια. Ανεξαρτήτως λοιπόν, αν είστε μαζί με τον πατέρα του παιδιού σας, εκούσια ή ακούσια, το πιο σημαντικό είναι να είστε εκεί για το παιδί σας, ανεξαρτήτως συνθηκών. Ο δρόμος που βαδίζετε είναι σίγουρα πιο δύσκολος, αλλά όχι απροσπέλαστος…

Δειτε επισης...

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την βελτιστοποίηση της πλοήγησής σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Πολιτική Προστασίας Δεδομένων & Cookies