familylife.gr
Προβλήματα με το φαγητό;(μέρος 1ο)
Ευρετήριο Άρθρου
Προβλήματα με το φαγητό;(μέρος 1ο)
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

Προβλήματα με το φαγητό; Αντιμετωπίστε τα (μέρος 1ο)Διαπιστώνω συχνά μια καθυστέρηση στον τομέα της διατροφικής ανάπτυξης των βρεφών και των νηπίων μας. Βλέπω ελάχιστους γονείς να παραπονιούνται πως ο τρίχρονος γιος τους δεν περπατάει.

Αντίθετα, πολλοί γονείς μου λένε πως ο τρίχρονος γιος τους «δεν τρώει τίποτα» ή «τρώει με το ζόρι» ή ότι «δεν ξέρει να χρησιμοποιήσει το πιρούνι και το κουτάλι» ή ότι «κάθε φαγητό είναι μια μάχη με φωνές και κλάματα», «τρώει μόνο κρέμες» και πολλές άλλες εξομολογήσεις, που φανερώνουν ότι το φαγητό των νηπίων, παρότι συνιστά συχνά κύρια πηγή άγχους για τους γονείς, αποτελεί συνάμα τον πιο άγνωστο, παραμελημένο, παρεξηγημένο τομέα ψυχοκινητικής ανάπτυξης του μικρού μας παιδιού.

Του Στέλιου Παπαβέντση, παιδίατρου

Η διατροφική ανάπτυξη του παιδιού

Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για ένα σύνδρομο, ιδιαίτερα συχνό στην ελληνική οικογένεια, που αφορά μωρά και νήπια μετά τους πρώτους μήνες της ζωής. Θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει «ανεπαρκή απογαλακτισμό» ή και «αναπτυξιακή λίμναση» ή « παλινδρόμηση» όσον αφορά τη διατροφή των παιδιών. Υπάρχουν μωρά που δεν έχουν αφεθεί να παίξουν με καινούργιες τροφές, με ποικίλες γεύσεις, με διαφορετική υφή, σύσταση φαγητού, με ποικίλα χρώματα και σχήματα, μωρά που στηρίζουν την δίαιτά τους κατά τα δύο τρίτα ή και εξ' ολοκλήρου στο γάλα, στην ηλικία των δώδεκα μηνών ή των δύο χρόνων ή που τρώνε αλεσμένα τρόφιμα στην ηλικία των τεσσάρων ετών.

Σε άλλους τομείς ανάπτυξης, στον κινητικό ας πούμε, πασχίζουμε και κάνουμε το παν για να βοηθήσουμε σωστά το παιδί, του αγοράζουμε κατάλληλα παιχνίδια, διαμορφώνουμε ανάλογα το σπίτι μας, το βγάζουμε συχνά βόλτα κ.λπ. Στον τομέα «φαγητό» αγχωνόμαστε πολύ, συνήθως όμως για λάθος λόγους. Ανησυχούμε γιατί το μικρό μας δεν άδειασε όλο του το πιάτο κάποιο μεσημέρι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε ως κύριο μέλημά μας την ωρίμανση, την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού μας στη διαδικασία του τραπεζιού, σε βάθος χρόνου.

Το άγχος μας για το πιάτο που δεν αδειάζει γίνεται τροχοπέδη που βλάπτει ανεπανόρθωτα ό,τι θα έπρεπε να αποτελεί την κύρια, μακροπρόθεσμη φροντίδα μας. Να μη φτάνουμε στον παιδικό σταθμό με το τρίχρονο μικρό μας να ανοίγει απλά το στόμα του για να δεχτεί παθητικά κουταλιές αλεσμένης κρέμας, για να καταλάβουμε ότι υπάρχει πρόβλημα στη διατροφική του ανάπτυξη. Να συνειδητοποιήσουμε πως η διατροφή απαιτεί δεξιότητες, οι οποίες καλλιεργούνται και κατακτώνται από το παιδί από νωρίς, υπό την καθοδήγηση και την ενεργό ενθάρρυνση των γονιών, όπως γίνεται και με κάθε άλλη δεξιότητα που ένα μικρό παιδί κατακτά.

Η συχνότητα του προβλήματος

Η στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη των παιδιών είναι πολύ συχνή στις ελληνικές οικογένειες. Είναι πιθανό ότι αφορά, τουλάχιστον σε μερικές από τις εκφάνσεις της, παραπάνω από τα μισά παιδιά προσχολικής, ηλικίας 18 μηνών με 6 ετών.

Χαρακτηριστικές εκδηλώσεις

Κάθε παιδί μπορεί να εμφανίζει μερικές ή και όλες τις παρακάτω εκδηλώσεις:

Το μπιμπερό για τα παιδιά αυτά είναι ο κύριος τρόπος λήψης υγρών ακόμα και μετά την ηλικία των δώδεκα μηνών. Με το μπιμπερό κατά τις ηλικίες 1 με 6 ετών μπορεί να συνεχίζουν να καταναλώνουν γάλα, νερό, τσάι ή χυμό. Παράλληλα δεν έχουν μάθει να λαμβάνουν υγρά με ανοιχτό ποτήρι, κλειστό ποτήρι με σκληρό στόμιο ή με καλαμάκι, λόγω έλλειψης συστηματικής εξοικείωσης και εξάσκησης με αυτούς τους τρόπους λήψης υγρών. Ένα σχετικό χαρακτηριστικό είναι η λήψη μπιμπερό με γάλα ή άλλα υγρά και κατά την διάρκεια της νύχτας. Η κατανάλωση γάλακτος μετά τον πρώτο χρόνο, για παιδιά που πίνουν ξένο γάλα και δεν θηλάζουν, δεν είναι απαραίτητη αλλά αντίθετα συνιστά βλαπτική συνήθεια.

Εν μέρει ως αποτέλεσμα του τρόπου λήψης υγρών – με το μπιμπερό η ροή γάλακτος είναι πολύ έντονη και τα παιδιά πίνουν μεγάλες ποσότητες πολύ σύντομα – , πολλά από τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη καταναλώνουν υπερβολικά μεγάλες ποσότητες γάλακτος μετά την ηλικία του ενός έτους. Κατά την προσχολική ηλικία, η κατανάλωση γαλακτοκομικών είναι απαραίτητη, αλλά δεν πρέπει να κυριαρχεί, καθώς η κατηγορία τροφίμων των δημητριακών και των σύνθετων υδατανθράκων έρχεται σε πρώτη θέση στις ανάγκες τους. Τα παιδιά με το Σύνδρομο τείνουν να καταναλώνουν περισσότερα από τα 300 με 500ml γαλακτοκομικών στο 24ωρο που χρειάζονται, μερικά δε μπορεί να ξεπερνούν το ένα λίτρο την ημέρα στην ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών. Κάτι τέτοιο έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εγκαθίδρυση μιας ισορροπημένης διατροφής και στην κατανάλωση ποικιλίας από τρόφιμα άλλων κατηγοριών.

  • Υπερκατανάλωση υγρών που περιέχουν απλά σάκχαρα

Ιδιαίτερα όταν μπαίνουν μέσα στο μπιμπερό, οι χυμοί καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες από μερικά παιδιά. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά να μην δίνουμε στα μικρά παιδιά πάνω από 100ml χυμού ή ζαχαρούχων ποτών ημερησίως.

  • Προσκόλληση και υπερκατανάλωση εμπλουτισμένων γαλάτων για νήπια (follow-on formulas)

Πολλά από τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη συνεχίζουν την λήψη εμπλουτισμένων, επεξεργασμένων γαλάτων σε σκόνη πολύ αργότερα από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, ακόμα και μέχρι την σχολική ηλικία. Τα γάλατα αυτά δεν έχουν αποδειχθεί να είναι απαραίτητα για κάθε παιδί άνω του έτους, ιδιαίτερα εάν αυτό κάνει μια φυσιολογική διατροφή σε στερεές τροφές, με ποικιλία και πρόσληψη από όλες τις κατηγορίες τροφίμων. Όχι μόνο δεν έχει αποδειχθεί ότι ωφελούν αλλά, επιπλέον, εθίζουν το μικρό παιδί σε έξτρα γλυκαντικές ουσίες και σάκχαρα, σε δυνατές μονότονες γεύσεις όπως εκείνη της βανίλιας, ενώ κάνουν πιο πιθανή την υπερκατανάλωση γαλακτοκομικών και πιο δύσκολη την μετάβαση του παιδιού στο φρέσκο, απλό γάλα του εμπορίου.

Παράλληλα με την προσκόλληση στο μπιμπερό, πολλά παιδιά αναπτύσσουν μια υπερβολική ενασχόληση με το μη θρεπτικό πιπίλισμα – non-nutritive sucking – κατά την προσχολική ηλικία. Κάνουν έντονη χρήση της πιπίλας καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας ή πιπιλούν έντονα τον αντίχειρά τους.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση