familylife.gr
Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές: αυτισμός
Ευρετήριο Άρθρου
Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές: αυτισμός
Σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

autismos

Τι είναι οι Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές (ΔΑΔ)

Με τον όρο αυτό εννοούμε μια σοβαρή μορφή διαταραχών που αφορούν:

Της Κωνσταντίνας Γκόλτσιου, παιδίατρου-αναπτυξιολόγου / www.gkoltsiou.gr

1) Την κοινωνική επαφή: ένα παιδί με αυτισμό δίνει μεγαλύτερη προσοχή στα αντικείμενα ή στα μέρη των αντικειμένων, παρά στους ανθρώπους, μπορεί να δέχεται την επαφή παθητικά, αλλά δεν την επιδιώκει.

2) Τη λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία: Η κατανόησή του δείχνει να περιορίζεται σε πράγματα που τον ενδιαφέρουν, ενώ είναι περιορισμένη η επικοινωνία με χειρονομίες, με την έκφραση του προσώπου ή με τη στάση του σώματος ή τον τόνο της φωνής, καθώς και η κατανόηση των εκφράσεων, λεκτικών ή μη, των άλλων.

3) Τη συμπεριφορά: Το παιδί με αυτισμό έχει συχνά περιορισμένη φαντασία και πτωχό ρεπερτόριο ενεργειών, που το οδηγούν σε στερεότυπες κινήσεις και εκφράσεις, και σε εμμονές με την ενασχόληση με συγκεκριμένα αντικείμενα, χωρίς συμβολικό παιχνίδι.

Ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη «εαυτός», και επιλέχτηκε από τους Kanner και Asperger για να υποδηλώσει ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ατόμων, την αδυναμία να επικοινωνήσουν.

Πρόσφατα, ο όρος «αυτισμός» ή «διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές» έχει αντικατασταθεί από τον όρο «Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος», που περιλαμβάνει και άλλες διαταραχές, όπως το σύνδρομο Asperger.

Ποια η διαφορά αυτισμού και νοητικής καθυστέρησης;

Τα περισσότερα άτομα με νοητική καθυστέρηση δείχνουν ομοιόμορφη καθυστέρηση της ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, σε αντίθεση με τα αυτιστικά άτομα που παρουσιάζουν δυσκολίες μόνο σε συγκεκριμένους τομείς που αναφέρθηκαν παραπάνω. Η διάκριση μεταξύ των δύο καταστάσεων είναι σημαντική, γιατί απαιτείται διαφορετική διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση. Εξάλλου, αυτισμός μπορεί να υπάρχει τόσο σ' ένα άτομο με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης (δηλαδή μπορεί να συνυπάρχει με νοητική καθυστέρηση), όσο και σ' ένα άτομο με ιδιαίτερες ικανότητες, όπως στη μουσική ή στα μαθηματικά.

Πού οφείλεται;

Παρά την εκτεταμένη έρευνα στην αιτιολογία των αυτιστικών διαταραχών, το ακριβές αίτιο είναι έως και σήμερα άγνωστο. Έχουν ενοχοποιηθεί διάφοροι νευροβιολογικοί παραγόντες, συμπεριλαμβανομένων και των γενετικών, που επηρεάζουν τη λειτουργία του εγκεφάλου και, κατά συνέπεια, τους διάφορους τομείς κοινωνικής ανάπτυξης, κατά έναν ασταθή και ακανόνιστο τρόπο. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως δεν οφείλονται σε προβληματικές σχέσεις γονέων με το παιδί, ούτε προκαλούνται από συναισθηματικά προβλήματα.

Πόσο συχνές είναι οι αυτιστικές διαταραχές;

Οι αυτιστικές διαταραχές δεν είναι σπάνιες. Η συχνότητά τους στην Αμερική και στη βόρεια Ευρώπη εκτιμάται πως είναι 1 στα 150 παιδιά, με συχνότητα αγόρια/κορίτσια 3-4 προς 1. Οι παιδίατροι έρχονται συχνά αντιμέτωποι με παιδιά με αυτιστικές διαταραχές, και είναι οι πλέον αρμόδιοι να παραπέμψουν το παιδί στον ειδικό παιδίατρο-αναπτυξιολόγο για την τελική διάγνωση και αντιμετώπιση.

Πώς μπορεί να γίνει η διάγνωση του αυτισμού;

Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής ανακοίνωσε πρόσφατα ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ενσωμάτωσης του προληπτικού ελέγχου των παιδιών για αυτιστικές διαταραχές, στο πλαίσιο της παρακολούθησης παιδιών χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας στην ηλικία των 18 μηνών και 24 μηνών.

Η Ακαδημία προέβη στην ανακοίνωση αυτή μετά την ολοένα αυξανόμενη συχνότητα των αυτιστικών διαταραχών και τη βιβλιογραφική ενημέρωση, που βασιζόταν σε ενδείξεις ότι η πρώιμη αναγνώριση και παρέμβαση διαφοροποιεί την έκβαση αυτών των παιδιών.

Οι περισσότεροι γονείς αρχίζουν να ανησυχούν συνήθως μετά την ηλικία των 24 μηνών, λόγω της καθυστέρησης λόγου• υπάρχουν όμως πρωιμότερα σημεία στη βρεφική ηλικία που μπορούν να επιταχύνουν τη διάγνωση, όπως:

  • -Όταν το βρέφος δεν γυρίζει προς τον γονέα που τον καλεί με το όνομά του.
  • -Δεν γυρίζει όταν ο γονέας δείχνει σε κάτι λέγοντας «κοίτα το...».
  • -Όταν δεν δείχνει το ίδιο στους γονείς του κάτι που τον/την ενδιαφέρει.
  • -Όταν δεν προσπαθεί να επικοινωνήσει ούτε με μονο/πολυ-συλλαβική φλυαρία/μπαμπαλίζοντας.
  • -Όταν καθυστερεί να χαμογελάσει.
  • -Όταν δεν έχει βλεμματική επαφή.
  • -Όταν δεν προσπαθεί να εκφραστεί φωνητικά (π.χ., να πει «ω!», «αα!», ή να πει το όνομά του), αλλά αναγνωρίζει τους ήχους του περιβάλλοντος.
  • -Σε μεγαλύτερα παιδιά, οι γλωσσικές στερεοτυπίες, η ηχολαλία/επανάληψη όσων ακούει το παιδί χωρίς ένδειξη ότι καταλαβαίνει το νόημά τους και η χρησιμοποίηση άσχετων (pop up) και μεγάλων λέξεων, χωρίς πρόθεση επικοινωνίας.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, το παιδί θα πρέπει να παραπέμπεται για αναπτυξιολογικό έλεγχο, ο οποίος περιλαμβάνει την αξιολόγηση της εν γένει λειτουργικότητας του, την κατηγοριοποίηση σε μία από τις ομάδες των αυτιστικών διαταραχών και την αιτιολογική διερεύνηση, η οποία περιλαμβάνει καταγραφή του ιστορικού του παιδιού και της οικογένειας, και καταγραφή του γενεαλογικού δέντρου (για αναπτυξιακές, ψυχιατρικές και οργανικές παθήσεις), φυσική εξέταση (με ιδιαίτερο βάρος στη νευρολογική/δερματολογική εξέταση και στις όποιες δυσμορφίες), έλεγχο με σταθμισμένα ψυχομετρικά εργαλεία, και εργαστηριακό (γενετικό, βιοχημικό και μεταβολικό έλεγχο, ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ή απεικονιστικό έλεγχο εγκεφάλου [MRI], όπου κρίνεται απαραίτητο). Η διερεύνηση εκτείνεται περισσότερο όταν η αυτιστική διαταραχή συνδυάζεται και με νοητική υστέρηση. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη διάγνωση των αυτιστικών διαταραχών είναι η μεγάλη ετερογένεια των χαρακτηριστικών από παιδί σε παιδί.



 

Διαβάστε επίσης...


Διαφήμιση






Διαφήμιση