Κουίζ: Τα μωρά και τα παιδιά την αγαπάνε, αλλά οι μαμάδες την… κυνηγάνε. Τι είναι; λόγος για τη ζάχαρη, που έχει πολλούς φίλους και πολλούς εχθρούς; Είναι, τελικά, τόσο επικίνδυνη για την υγεία των παιδιών μας;

Επιστρατεύσαμε τα μεγάλα μέσα, δηλαδή δύο ειδικούς επιστήμονες για να… την δικάσουμε. Η απόφασή μας ήταν καταδικαστική.

Της Δήμητρας Μαυρίδου, σε συνεργασία με την Ιωάννα Κοντελέ και την Μαριέττα Μιχαήλ, διαιτολόγους-διατροφολόγους

Η ζάχαρη είναι ο κοινός όρος με τον οποίον χαρακτηρίζουμε τις διάφορες μορφές απλών υδατανθράκων. Προέρχεται από το ζαχαροκάλαμο, ένα φυτό που είχε πρωτοεμφανιστεί στα νησιά του Ειρηνικού, αλλά από τα προϊστορικά χρόνια καλλιεργήθηκε στην Ινδία. Στην Ευρώπη εμφανίστηκε μόλις τον 8ο μ αιώνα .Χ. ενώ η μαζική καλλιέργεια ζαχαροκάλαμων και ζαχαρότευτλων ξεκίνησε με την ανακάλυψη της Αμερικής. Στην αρχαιότητα, οι γλυκαντικές ουσίες που χρησιμοποιούνταν αντί της ζάχαρης ήταν το μέλι και τα αποξηραμένα φρούτα.

Περί υδατανθράκων

Η ομάδα των υδατανθράκων, στους οποίους περιλαμβάνεται η ζάχαρη, είναι η σημαντικότερη πηγή ενέργειας για τον ανθρώπινο οργανισμό και συστήνεται η κατανάλωσή τους να καλύπτει το 50-60% των ημερήσιων θερμιδικών αναγκών μας. Η επιστήμη, όμως, έχει αποδείξει ότι όλοι οι υδατάνθρακες δεν είναι το ίδιο. Συγκεκριμένα, υπάρχουν οι σύνθετοι και οι απλοί υδατάνθρακες. Οι σύνθετοι υδατάνθρακες περιέχονται στα σιτηρά, το ρύζι, τα δημητριακά, ενώ οι απλοί στα φρούτα, τα γαλακτοκομικά, τη ζάχαρη και όλα τα προϊόντα που την περιέχουν. Η κύρια διαφορά των δύο μορφών είναι ο τρόπος με τον οποίον διασπώνται και απορροφώνται στο γαστρεντερικό μας σύστημα. Οι σύνθετοι υδατάνθρακες απορροφώνται με αργό ρυθμό και προκαλούν αργή αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, ενώ οι απλοί υδατάνθρακες απορροφώνται αστραπιαία, με αποτέλεσμα να προκαλούν απότομη αύξηση των επιπέδων γλυκόζης και ινσουλίνης (η ορμόνη που μεταφέρει τη γλυκόζη στα κύτταρα του σώματος). Η συγκεκριμένη διαδικασία, εκτός του ότι είναι επιβαρυντικός παράγοντας για την ανάπτυξη σακχαρώδους διαβήτη και καρδιοπαθειών, προκαλεί και ένα «άμεσο πρόβλημα». Μετά την απότομη αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα εμφανίζεται απότομη μείωση, με αποτέλεσμα το άτομο να πεινάει έντονα. Έτσι, για παράδειγμα, τα παιδιά που τρώνε γλυκά δεν μπορούν να κρατηθούν στο ένα και ζητάνε ολοένα και περισσότερο, καθώς ύστερα από λίγη ώρα πεινούν περισσότερο.