familylife.gr
Συζητάμε με την Έρη Μπασιούκα, Συντονίστρια Σχολών Γονέων
Ευρετήριο Άρθρου
Συζητάμε με την Έρη Μπασιούκα, Συντονίστρια Σχολών Γονέων
σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

EriBasiouka 2Τα σχολεία ανοίγουν, το άγχος και οι υποχρεώσεις των παιδιών αλλά και των γονιών αυξάνονται.

Πως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στη έναρξη της σχολικής χρονιάς; Τελικά μήπως εμείς οι γονείς πιέζουμε πολύ τα παιδιά μας;

Συνέντευξη στη Μαρία Σκοπελίτη

Αυτά και πολλά ακόμα ερωτήματα θα μας τα απαντήσει η Έρη Μπασιούκα, Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια και Συντονίστρια Σχολών Γονέων.

 

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οι γονείς με τα παιδιά τους;

Το θέμα που τους απασχολεί είναι το θέμα της πειθαρχίας, εγώ το λέω οριοθέτηση. Οι γονείς έρχονται για να μάθουν τι τιμωρία να βάλουν στα παιδιά τους, εμείς τώρα το έχουμε κάνει συνέπεια, την τιμωρία την έχουμε αλλάξει και λέμε τι συνέπειες θα έχει, για να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι το επιθυμητό.

Το άλλο θέμα έχει να κάνει με το σχολείο, με την επίδοση των μαθημάτων, την απόδοση, πως θα φέρει το παιδί καλούς βαθμούς και πως θα κάνει παράλληλα 2-3 γλώσσες.

Και το τρίτο είναι με τους φίλους και τις παρέες που φοβούνται οι γονείς πάρα πολύ. Μην ξεφύγει το παιδί, να το αφήσω να βγει, από ποια ηλικία να το αφήσω, με ποιον θα κάνει παρέα.

Γιατί οι σημερινοί γονείς καταφεύγουν στη βοήθεια ειδικού, υπάρχουν πραγματικά προβλήματα ή οι γονείς λόγω άγνοιας τα δημιουργούν;

Άγνοια υπάρχει σίγουρα και δεν βοηθάει και ο τρόπος που ζούμε. Προβλήματα πραγματικά υπάρχουν και πολύ σοβαρά, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τώρα λόγω κρίσης το 70% του πληθυσμού έχει κατάθλιψη, διαγνωσμένη ή μη, αυτό από μόνο του είναι ένα θέμα.

Πιστεύω ότι και παλιά υπήρχαν θέματα αντίστοιχα της εποχής αλλά βοηθούσε πολύ –γιατί τότε ήταν ενωμένοι οι άνθρωποι - υπήρχαν γειτονιές, υπήρχαν συγγενείς που ανταλλάσσαμε επισκέψεις, ζούσαμε την καθημερινότητα, ενώ σήμερα είμαστε όλοι μόνοι μας, άρα αυτό που θα συζητούσαμε με την γειτόνισσα τότε, τώρα το συζητάμε στον ειδικό.

Μήπως βομβαρδίζονται οι γονείς από πολλές πληροφορίες και δεν ξέρουν πλέον τι είναι σωστό και τι λάθος;

Και αυτό συμβαίνει... Δεν έχουν τον χρόνο να σκεφτούν και να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, οπότε αν δεν συμμετέχουν στη ζωή του παιδιού τους, αυτό από μόνο του πάλι είναι πρόβλημα.

Πότε ένα παιδί πρέπει να πάει σε ειδικό;

Όταν βλέπουμε ότι το παιδί αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες, λειτουργικές στην καθημερινότητα του, δηλαδή, ουρεί στον ύπνο του, κάθε βράδυ για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι τα 4 με 4,3 εγώ το βρίσκω φυσιολογικό.

Αν όμως βλέπουμε ένα παιδάκι 6 χρονών να παρουσιάζει νυχτερινή ενούρηση, αυτό είναι ένα θέμα, αυτό μπορεί να είναι άγχος, ανασφάλεια, ανησυχία.

Μετά όταν το βλέπουμε να κλαίει συχνά, να έχει ξεσπάσματα ή να φωνάζει σημαίνει ότι κάτι δεν μπορεί να διαχειριστεί, χρειάζεται βοήθεια ή το παιδάκι ή οι γονείς, όταν δεν θέλει αναίτια να πάει σχολείο.

Να μην έχει φίλους αυτό είναι ένα άλλο θέμα δηλαδή να βλέπουμε ένα παιδί απομονωμένο.

Να μην τρώει και πάλι όχι στη νηπιακή ηλικία, γιατί στη νηπιακή ηλικία όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Τα προβλήματα αρχίζουν να φαίνονται από την σχολική ηλικία και μετά...

Γιατί οι γονείς έχουν την τάση να θέλουν το δικό τους το παιδί να είναι το καλύτερο από όλα; Γιατί προσπαθούμε να περάσουμε στα παιδιά ότι πρέπει να είμαστε οι καλύτεροι σε όλα, για να έχουμε μια καλή ζωή;

Για μένα δεν πρέπει να το περάσουμε αυτό, το κάνουμε και αυτό είναι θέμα των γονιών. Όπως πιστεύω ότι είναι λάθος να φορτώνουν τα παιδάκια με πολλές δραστηριότητες, δεν παίρνουν ανάσα. Τους έχει περάσει το μήνυμα ότι όσο πιο πολλά κάνει το παιδί μου τόσο πιο πετυχημένο θα γίνει μεγαλώνοντας, είχα δει προ καιρού στο TEDx, ένα πιτσιρίκα έφηβο όταν τον ρώτησαν τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει είχε πει... χαρούμενος!

Αυτό για μένα είναι επιτυχία, να έχουμε χαρούμενα, ελεύθερα παιδιά, γιατί είναι καταπιεσμένα, είναι στρατιωτάκια.

Πάνε το σχολείο, γύρνανε, πηγαίνουν αγγλικά, φεύγουν από τα αγγλικά, πηγαίνουν στο μπαλέτο, μετά πηγαίνουν εικαστικά, όλα με πρόγραμμα, ενώ το παιδί θέλει ελεύθερο παιχνίδι, πως παίζαμε εμείς στην αλάνα!

Το να θέλουν οι γονείς να είναι το παιδί τους καλύτερο από όλα, είναι κατάλοιπο της νοοτροπίας του Έλληνα, από παλιά, ήθελαν να μπουν στο πανεπιστήμιο, να μπουν στο δημόσιο, να πιάσουν μια θέση. Δεν εξετάζουν το παιδί μου μπορεί; Τι ικανότητες έχει; Τι κλίσεις έχει; Ο Έλληνας γονιός θέλει εκπαίδευση, πρέπει να ξαναδεί τα πράγματα.

Πως μπορεί ένας γονιός να επικοινωνεί με το παιδί του;

Εγώ θα πήγαινα ένα βήμα πίσω, θα έλεγα ότι ο γονιός πρέπει να βρει χρόνο για τον εαυτό του, γιατί ένας γονιός σκασμένος, μπουκωμένος, δεν μπορεί να ασχοληθεί με κανέναν. Αυτό λοιπόν που θα πρέπει να κάνει είναι να βρει χρόνο για τον εαυτό του, να βρει χρόνο με τον/την σύντροφο και μετά να πάμε στο θέμα παιδί.