familylife.gr
Η πρόεδρος της Φλόγας Μαρία Τρυφωνίδη μιλάει στο Familylife.gr - σελίδα 2
Ευρετήριο Άρθρου
Η πρόεδρος της Φλόγας Μαρία Τρυφωνίδη μιλάει στο Familylife.gr
σελίδα 2
Όλες οι Σελίδες

paidi-floga

Έχετε και προσωπική εμπειρία, με το δικό σας το παιδί. Μιλήστε μου λίγο γι'αυτό;
Έμενα είχε αρρωστήσει η κόρη μου όταν ήταν στα 4 της και την έχασα στα 6. 2 χρόνια κράτησε ο αγώνας μας αλλά τελικά δεν τα καταφέραμε.

Γιατί, αφού οι περισσότερες μορφές καρκίνου είναι ιάσιμες;
Σήμερα, πριν 25 χρόνια που αρρώστησε η Αλεξάνδρα μου ήταν διαφορετικά τα πράγματα... Το λέμε και σήμερα 3 στα 4 παιδιά γίνονται καλά, αυτό τι σημαίνει όμως αν το διαβάσουμε ανάποδα... 1 στα 4 δεν γίνεται καλά.

Κάνουμε παιδιά ακόμα και σήμερα, γι΄αυτό λέμε έγκαιρη διάγνωση, η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να βοηθήσει.

Η ιατρική επιστήμη έχει φτάσει σχεδόν στη κορυφή της, έχει δώσει ότι ήταν να δώσει. Μένει εμείς και η ενημέρωση που έχουμε σαν γονείς, να μας ευαισθητοποιήσει και να απευθυνόμαστε έγκαιρα στον γιατρό.

Ποιες είναι οι παγίδες που μπορεί να πέσει ένας γονιός που το παιδί του έχει καρκίνο;
Στην αρχή θυμώνουμε... «γιατί σε έμενα;», θυμώνουμε με τον Θεό, με τους ανθρώπους. Μετά έχουμε τύψεις... μήπως φταίμε εμείς...μήπως το φαγητό που του δίναμε... μήπως το ένα... μήπως το άλλο...

Μετά από αυτό μπαίνουμε σε μια σειρά και κοιτάμε πώς να βγούμε από αυτή τη μεγάλη θύελλα που μας βρήκε.

Ένα παιδί που είναι 3 χρονών και πάσχει από καρκίνο, πόσο θα καθορίσει τη ζωή του αυτή η περιπέτεια;
Αν το παιδί είναι πολύ μικρό σίγουρα θα ξεχάσει... αυτός που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι ο γονιός. Όσοι γονείς μπουν σε αυτό δεν μένουν ίδιοι, ή θα βγουν καλύτεροι ή θα βγουν χειρότεροι... αλλά ίδιοι δεν θα παραμείνουν, είναι μια εμπειρία που σε σημαδεύει.

Εσείς πήρατε δύναμη από την Αλεξάνδρα και αποφασίσατε να ασχοληθείτε πιο ενεργά;
Εγώ στην αρχή δεν πήγα να βοηθήσω, πήγα να βοηθηθώ, ερχόμουν στη Φλόγα -γιατί ήδη υπήρχε η Φλόγα-, υπήρχαν γονείς που μου έδωσαν το χέρι τους και με στήριξαν, κάποια στιγμή, βρέθηκα εγώ να βοηθάω τους επόμενους.... Αυτό έρχεται από μόνο του. Αν καταφέρεις να νιώσεις δυνατός και σε γεμίζει αυτό που κάνεις.

floga-filoiΟ περίγυρος πως μπορεί να βοηθήσει;
Πρώτα από όλα να μην τα βλέπουμε σαν μελλοθάνατα, γιατί πολλοί θεωρούν ότι ένα παιδί που έχει νοσήσει από καρκίνο θα πεθάνει, ας διορθώσουμε πρώτα αυτό και οι γονείς που έχουν παιδιά που νοσούν θα είναι καλύτερα, είναι άσχημο ο γείτονας, ο φίλος, ο συνάδελφος να σε βλέπει με οίκτο, αυτό είναι έλλειψη ενημέρωσης.

Ο καρκίνος είναι ακόμα θέμα ταμπού;
Τεράστιο! Να σας πω ότι όταν χτίζαμε τον ξενώνα μας είχαν κάνει αγωγή οι γείτονες, διότι θα έβγαιναν μικρόβια από τους εξαεριστήρες και θα κολλούσαν τα παιδιά τους, με αυτή τη δικαιολογία πήγαμε συμβούλιο Επικρατείας το 2000 όχι το 1800. Βέβαια στο συμβούλιο δικαιωθήκαμε αλλά για 2 χρόνια, μας ταλαιπώρησε η αντίσταση της γειτονιάς.

Ο κόσμος πως αντιμετωπίζει τα παιδιά;
Τα βλέπουν και τα λυπούνται «α! το καημένο»,πολλοί φοβούνται. Έχει τύχει σε σχολείο να λένε οι γονείς στα παιδιά, «μην το ακουμπάς», ενώ ο μόνος κίνδυνος είναι το άρρωστο παιδάκι να κολλήσει μια γρίπη γιατί είναι μειωμένη η άμυνα του.

Ποιο είναι το δικό σας μήνυμα για τη Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού καρκίνου;
Το μήνυμα είναι ότι μπορεί να ιαθεί, τα περισσότερα παιδιά γίνονται καλά ας δώσουμε σημασία στην πρόληψη.

Ξέρετε στις 15 Φεβρουαρίου σε ορισμένα σημεία στο κέντρο έχουμε εθελοντές και μοιράζουμε ενημερωτικό υλικό, δεν το θέλει ο κόσμος, το παίρνει και το πετάει, δεν θέλει να ακούσει, δεν θέλει να ενημερωθεί, φοβάται...

Μήπως αισθάνονται ότι δεν τους αφορά;
Και αισθάνονται ότι δεν τους αφορά και φοβούνται.

Μοιράζουμε 2 έντυπα το 2ο περιγράφει το έργο της Φλόγας και το άλλο τα συμπτώματα που πρέπει να έχει στο μυαλό του ένας γονιός, της Φλόγας το κρατάνε και το άλλο το πετάνε... είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει!

Πως μπορεί ένας γονιός να ξεπεράσει το θάνατο του παιδιού του; Ξεπερνιέται ποτέ;
Όχι απλά κάποια στιγμή συμφιλιώνεσαι με την έννοια της απουσίας και συνεχίζεις αλλά δεν ξεπερνιέται ποτέ, υπάρχει πάντα ένα κομμάτι στο μυαλό σου, που είναι εκεί. Εμένα τώρα είναι τόσα χρόνια η κόρη μου, τον χρόνο που θα διέθετα εκείνην... τον αφιερώνω στη Φλόγα.

Σκέφτεστε πώς θα ήταν η ζωή σας αν ζούσε η κόρη σας;
Πολλές φορές... ξέρετε αυτή η διαδικασία του αγώνα δένει πιο πολύ τον γονιό με το παιδί, απ' ότι έναν γονιό με ένα παιδί που δεν νόσησε ποτέ και δεν είχε πρόβλημα υγείας.

Το παιδί κατά την διάρκεια του αγώνα έρχεται πιο κοντά στους γονείς του και οι γονείς έρχονται πιο κοντά στο παιδί που νοσεί... πολλές φορές ξεχνάμε τα άλλα μας παιδιά. Ένα πράγμα έχει σημασία αυτό το παιδί που είναι άρρωστο!

Όταν βλέπετε ένα παιδί που έχει γίνει καλά και έχει φτάσει πια 20 χρονών, πως νιώθετε;
Έρχονται και μας βλέπουν, είναι μεγάλη η ικανοποίηση, ο εθελοντής παίρνει περισσότερα από αυτά που δίνει. Η ικανοποίηση της προσφοράς δεν έχει τιμή. Τα υλικά αγαθά δεν έχουν την αξία που έχει αυτή η αμοιβή.

Πως μπορεί ο καθένας από εμάς να βοηθήσει το έργο σας; Η αιμοδοσία βοηθάει;
Είμαστε από τις τελευταίες χώρες που εισάγουμε αίμα και τα δικά μας τα παιδιά έχουν πολύ συχνά ανάγκη από αίμα και αιμοπετάλια. Καλό είναι να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος, να ενημερωθεί γιατί και πάλι υπάρχει άγνοια.

Μπορεί όποιος θέλει να πάει στο Παίδων να πει «δίνω αίμα για την Φλόγα» θα του πάρει μισή ώρα, δεν έχει καμία απολύτως επίπτωση. Αυτό όμως το αίμα είναι πολύτιμο. Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί κάθε μέρα αίμα!

Σας ευχαριστώ πολύ!