Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί το ποσοστό των προγραμματισμένων τοκετών χωρίς σοβαρή ένδειξη. Είναι σε όλους μας γνωστό το φαινόμενο «οι τοκετοί της Παρασκευής-, πριν τις εορτές και τις διακοπές».

Επιπλέον, το ποσοστό των καισαρικών έχει και αυτό αυξηθεί από 13% το 1983, σε 31% το 1998 (περιγεννητική έρευνα 1983-1998), και όλοι γνωρίζουμε ότι το ποσοστό αυτό συνεχώς ανεβαίνει (στην Αθήνα 35-40% και το 2008 44%). Στη γέννηση όμως δεν πρέπει να διασφαλίζεται μόνο η σωματική υγεία της μητέρας και του παιδιού, αλλά και η συναισθηματική υγεία της γυναίκας. Ο φυσιολογικός τοκετός λοιπόν πρέπει να είναι προτεραιότητα για τη μέλλουσα μητέρα, όταν βέβαια αυτό είναι εφικτό.

Της Ελευθερίας Δημοπούλου, ανεξάρτητης μαίας για τον φυσικό τοκετό, προέδρου του συλλόγου «Ευτοκία»

Ο τοκετός είναι πράγματι μια σωματική διαδικασία, όμως αυτή η διαδικασία για να προχωρήσει καλά, χρειάζεται συνεργασία με το σώμα και τους παράγοντες που το επηρεάζουν, δηλαδή τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Αγνοούμε ή ξεχνάμε ότι η γέννηση είναι συναισθηματική κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, ανυπολόγιστα σύνθετη, και η εμπειρία της έχει μεγάλη σημασία για όσους έχουν σχέση με αυτήν και τη στιγμή της απόκτησής της αργότερα.

Φυσιολογικός τοκετός

Κατά τον ΠΟΥ, «φυσιολογικός τοκετός είναι αυτός που ξεκινάει αυθόρμητα, μεταξύ της 37ης και της 42ης εβδομάδας κύησης, συμπληρωμένων. Από την αρχή μέχρι το τέλος του δεν έχουμε εμφανείς κινδύνους. Το παιδί γεννιέται σε ινιακή προβολή και μετά τη γέννα η μητέρα και το νεογνό είναι σε καλή κατάσταση». Η άποψη όμως των γιατρών είναι: «Ο τοκετός μπορεί να χαρακτηριστεί φυσιολογικός μόνο εκ των υστέρων» Ως αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας, πολλοί μαιευτήρες  (εγώ θα έλεγα οι περισσότεροι, στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες), αντιμετωπίζουν τη φυσιολογική γέννα με τις ίδιες μεθόδους που εφαρμόζουν σε επιλεγμένους τοκετούς. Έτσι όμως υπάρχουν πολλές πιθανότητες:

• Ένα φυσιολογικό γεγονός να μετατραπεί σε ιατρική διαδικασία.
• Να γίνονται επεμβάσεις που δεν χρειάζονται.
• Να περιορίζεται η ελευθερία των γυναικών να ζήσουν τη γέννηση των παιδιών τους με τον δικό τους τρόπο και στον χώρο που εκείνες επιλέγουν.
• Να συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός επιτόκων σε νοσοκομεία με πολύ υψηλό εξοπλισμό.
• Οι δαπάνες για τον τοκετό συνεχώς αυξάνονται.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι: η βασική αρχή για τη φροντίδα του φυσιολογικού τοκετού είναι: «Στον φυσιολογικό τοκετό θα πρέπει να υπάρχει  σημαντικός λόγος για να διαταράξουμε τη φυσική πορεία». Για να γίνει αυτή η βασική αρχή, στόχος όλων μας, και εννοώ όλων εμάς που ασχολούμαστε με τη γέννηση, είναι να ενθαρρύνουμε και να υλοποιήσουμε πρακτικές που ο ΠΟΥ θεωρεί αποδεδειγμένα χρήσιμες. Ας δούμε ποιες είναι αυτές οι πρακτικές:

•  Κάθε γυναίκα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της να συντάσσει μια προσωπική έκθεση που θα καθορίζει πού θέλει να γεννήσει και ποιοι θέλει να παρευρίσκονται στον τοκετό της.

•  Να σεβαστούμε την απόφαση της γυναίκας για τον τόπο που θέλει να γεννήσει, απόφαση που έχει πάρει μετά από ενημέρωση.

•  Η περίθαλψη κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό να είναι όσο δυνατόν πλησιέστερα στον προσωπικό χώρο της γυναίκας, αλλά και όπου εκείνη νιώθει ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Το 1992, η Παγκόσμια ομοσπονδία Μαιευτήρων- Γυναικολόγων (FIGO) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: «Είναι σωστό να πούμε ότι κάθε γυναίκα θα πρέπει να μπορεί να γεννήσει εκεί όπου νιώθει ασφάλεια, και από πλευράς τόπου κατά το δυνατόν περιφερικότερα, εφόσον εκεί είναι δυνατή η απαιτούμενη φροντίδα».

•  Η αξιολόγηση του κινδύνου (υψηλού ή χαμηλού) πραγματοποιείται σε κάθε επαφή με το προσωπικό υγείας, καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Να είναι επαναλαμβανόμενη διαδικασία. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για χαμηλό ή υψηλό κίνδυνο με μία μόνο αξιολόγηση.

•  Παρακολούθηση της φυσικής και συναισθηματικής ακεραιότητας της επιτόκου σε όλη τη διάρκεια του τοκετού, μετά το τέλος του.

•  Συναισθηματική υποστήριξη από τους υπεύθυνους, καθόλη τη διάρκεια του τοκετού.

•  Να σεβόμαστε το δικαίωμα της επιτόκου για ιδιωτικότητα. Κάθε επίτοκος χρειάζεται το δικό της δωμάτιο, όπου ο αριθμός των παρευρισκομένων θα είναι περιορισμένος στους τελείως απαραίτητους.

•  Να σεβόμαστε την επιλογή της επιτόκου όσον αφορά τα άτομα που θα βρίσκονται στον τοκετό. Η επίτοκος στον τοκετό θα πρέπει να ακολουθείται από άτομα που εμπιστεύεται και με τα οποία νιώθει άνετα: τον σύντροφό της, τη μαία, τον γιατρό, την καλύτερή της φίλη.
  
  Προηγούμενο - Επόμενο >>